Eurovisiesongfestival (1)

Meimaand is de maand waarin elke vogel een ei legt én van het Eurovisiesongfestival. Het festival is verworden tot een flauw en overbodig afkooksel van het liedjesfestival dat het ooit geweest is. Ik volg het al ruim een decennium niet meer. Als ik de complete lijst met alle deelnemers van alle edities overloop, dan doen de winnaars van de voorbij tien jaar bij mij amper een belletje rinkelen, behalve ‘Euphoria’ van Loreen en natuurlijk – hoe zat dat ook weer precies? – de vrouw met de baard, of neen, de man met de baard die eruit wilde zien als een vrouw… alleszins iets met een avondkleed en veel gezichtsbeharing, Conchita Wurst genaamd. Dix points voor die naam alleen al. Douze points indien het Conchita Bratwurst was geweest, want dat is nog geiniger.

Wanneer werd dit evenement een rariteitenkabinet? Dat moet met de overwinning van Lordi geweest zijn in 2006, vijftien jaar geleden, wat vliedt de tijd toch snel. Ze waren de grap van de dag, maar wonnen. De geloofwaardigheid van het festival lag aan diggelen. Landen wisten niet langer of ze een clown moesten sturen of een zanger(es). Het ging niet meer om de muziek, maar om hoe meer op te vallen dan de andere deelnemende landen. En wie wil opvallen moet nu eenmaal gekke bekken trekken of een blits pakje dragen. Dat zien de media graag, hebben ze iets om over te schrijven. En in de voetsporen van de media volgt gedwee het kijkvee.

Mijn verste herinnering aan een winnaar, een winnares in dit geval, is er een uit het jaar 1972. Ik was 7 jaar. Het lijkt mij weinig waarschijnlijk dat ik heb mogen opblijven tot Vicky Leandros met de bos bloemen zwaaide en als laureate haar lied nog eens opnieuw mocht brengen. Toch kan ik in de jukebox in mijn hoofd het krachtige ‘Après toi’ terstond oproepen. Ik zal de avond van het festival wel in mijn bedje hebben gelegen en Vicky Leandros later hebben gezien, toen ze het nummer bracht in een van de vele televisieshows waarin steevast muzikanten, ter verluchting van het programma, hun opwachting maakten.

In 1973 was ik al een grote jongen van 8 en zat ik zeker wel voor de buis, het zal wel zijn verdorie. Over blitse pakjes gesproken, 1973 is het jaar van ‘Baby, baby’ van Nicole & Hugo. Ik denk altijd dat dit een nummer is van ver voor mijn tijd, dat ik dit onmogelijk live op tv kan gezien hebben. Dat klopt niet, of misschien was ik net even naar het toilet toen N & H hun ding deden, want ik heb een levendige herinnering aan het toch wel fraaie, winnende lied met de intrigerende titel ‘Tu te reconnaîtras’ van Anne-Marie David. Wederom een winnende inzending van Luxemburg, net als het jaar ervoor. Die Letzenburgers moeten gedachten hebben: “änneren ni e Gewënner Team”, wat Luxemburgs is voor “ne changez jamais une équipe gagnante”, wat dan weer Frans is voor “never change a winning team”, wat dan weer Engels is voor “als je niet weet wat never change a winning team betekent, dan ben je waarschijnlijk niet lang naar school geweest”. ‘Weet je wat, wij sturen een doordruk van Vicky Leandros, succes verzekerd,’ dachten ze in het land van de groothertog. Het lukte wonderwel. In 1974 en 1975 stuurde Luxemburg opnieuw een zangeres, maar dat leverde toen slechts een ereplaats op. De formule was uitgewerkt.

Een gedachte over “Eurovisiesongfestival (1)

  1. De vraag is eigenlijk, wat is nog het échte belang van dit songfestival waar massa’s geld aan uitgegeven wordt. Heeft het nog iets met muziek te maken of dient het een ander doel…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s