Judo is een saai pyjamafeestje

Stel je een voetbalwedstrijd voor waarbij beide elftallen de bal op eigen helft rond tikken om dan één luttele keer naar voren te stormen om een doelpunt te maken. Flauw spektakel, maar misschien blijven we wel kijken, om toch die ene aanval niet te missen.

Zo is judo. Twee kampers houden elkanders pyjama minutenlang vast, kijken naar elkaars voeten, rukken voor de vorm eens aan de kraag van de pyjama van hun tegenstander, herschikken hun pyjamavest, nemen elkaar weer vast, zetten een primitief dansje in door met hun grote teen in de knieholte van hun partner te kietelen, omhelzen elkaar, duwen elkaar naar beneden, vallen elkaar in de armen ….

Wat volgt is voor een van de twee of voor allebei een bestraffing door de scheidsrechter, een gele kaart, voor passiviteit, want dit is immers geen cha cha cha of hucklebuck, dit wordt sport genoemd, meer zelfs, judoka’s kunnen over wat ze doen nogal hoog van de toren blazen.

Uiteindelijk, vooraleer ze in elkanders armen in slaap sukkelen – vandaar dus die pyjama’s – of in een diepe coma duiken, is er één van de twee ‘vechtersbazen’ die zich ineens herinnert waarom hij op die mat staat en zijn ingedommelde collega op de vloer gooit. Einde vertoon.

Je kunt met die ongein een olympische medaille winnen, geen drie, maar vier, want brons wordt tweemaal uitgereikt. Was en strijk uw pyjama! Allen daarheen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s