De wereld is om zeep

Ik was bezig in de voortuin wat onkruid te wieden toen een groep kinderen, vergezeld van enkele monitoren, voorbij kwam. Ik rechtte mijn rug en keek naar de schier oneindige rij kinderen, jong nog, net de kleuterklas ontgroeid, schatte ik. Ze negeerden me. Logisch, want als ik in de tuin bezig ben zie ik er niet uit. Ik draag oude, gerafelde kleren van meer dan een kwarteeuw oud, kousen waarvan het me niet kan schelen of ik ze rechts of averechts aan heb en versleten sandalen waarvan het me wel kan schelen of ik ze rechts of averechts aan heb, en ik ben ongewassen, ongeschoren en ongekamd. Kort samengevat: mijn verschijning nodigt op die momenten niet uit tot toenadering.

De kinderen en hun begeleiders negeerden me, behalve een blond jongetje dat riep ‘Wat ben je aan het doen, mijnheer?’ Ik vond het fijn te worden toegeroepen door dit ene knulletje, een beleefd knulletje bovendien, want ook als ik er monsterlijk uitzie, mogen jochies van zes, zeven jaar me bij voorkeur met mijnheer aanspreken. ‘Ik ben de kindertjes die ik gisteren vermoord heb aan het begraven’, riep ik hem toe. Hij stak zijn klein duimpje op ter goedkeuring. Ziedaar, dacht ik bij mezelf, een knaapje met humor. Of de toekomstige Hitler is een landgenoot, dat kan ook. Maar tegen die tijd ben ik alweer een flink stuk ouder en misschien al de pijp uit. Mij ga je niet krijgen met je Gestapo 2.0, vlaskop.

Telkens ik jonge kinderen zie of op de hoogte wordt gebracht van de worp van een nieuw mensje, moet ik onwillekeurig denken aan de staat van onze samenleving en onze planeet. In wat voor wereld moeten die kinderen terechtkomen? Ik ben geen lachebekje als het op geloof in de toekomst aankomt.

Eerst de planeet. We hebben die veel pijn gedaan en die begint hoe langer hoe meer terug te slaan. Niet goed voor gezorgd. Hoe kan het ook anders met politici die niet verder denken dan de volgende verkiezingen en burgers wiens enige zorg het in coronatijd is om zo snel mogelijk terug met een pint voor hun neus op een terrasje te gaan zitten en daar dan een selfie van te nemen. De wereld is om zeep, dat zong Urbanus, wijs man par excellence, al in 1974.

Neen, we moeten niet rekenen op de politiek of op de meeste van onze medemensen om het zootje te redden. Een mogelijke mentaliteitswijziging zal zich minder snel voltrekken dan de teloorgang van onze aardbol. Het enige waar ik nog in geloof is in een technologisch wonder. Ik geloof in wetenschappers, ze hebben ons uit de coronacrisis gehaald. Ze hebben brains en doen er iets mee. Maar hoe slechter het zal gaan met onze bol, hoe meer lieden, die zich uit domheid of wanhoop hebben bekeerd tot een geestdodende hocus pocus religie, er zullen opstaan die de wetenschappers op de brandstapel willen gooien.

Onze samenleving dan. Door het stukgaan van de planeet worden grote delen ervan onbewoonbaar en dat terwijl de bevolking almaar aangroeit. Er zullen volksverhuizingen komen, er zal gevochten worden voor grond, voor voedsel, voor water en dat dus, zoals ik in de vorige alinea schreef, in apocalyptische omstandigheden.

Zei ik daarnet dat de bevolking almaar zal aangroeien? Ja, in normale omstandigheden wel, maar door ziektes, catastrofen en oorlogen zal er her en der ook flink in populaties gesnoeid worden. Dat is heel simpel uit te leggen. Wie kent niet de vroegere publieke telefooncel. Je kon daar met twee of maximum met drie in. Propte je – hypothetisch – in zo’n telefooncel almaar mensen bij, dan ging er uiteindelijk iemand dood, de kleinste of die met de slechtst werkende longen, door verstikking. Of een van de sterkere kreeg het zo op zijn heupen van het plaatsgebrek dat hij een paar andere de keel dichtkneep.

Misschien zullen de sterkste, slimste en fitste aardebewoners de hel overleven en ooit opnieuw beginnen, het boeltje terug op gang trekken. In welk jaar dat dan zal zijn weet ik niet. Ik zal het niet meer meemaken, het blonde ventje mogelijk wel.

Een gedachte over “De wereld is om zeep

  1. Dat technologisch wonder moet dan toch niet al te lang meer op zich laten wachten hoor…
    Meer en meer krijg ik de indruk dat we een strijd aan het verliezen zijn die we al véél vroeger hadden moeten beginnen aangaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s