Måneskin… niets nieuws onder de zon

Måneskin, de Italiaanse band die het Eurovisiesongfestival won, is een groot succes. Ik zag in het journaal beelden van een festival in België, waar zowat alle aanwezigen alleen maar kwamen om Måneskin te zien.

Ik ben geen Måneskin-deskundige, zag ze aan het werk tijdens het Songfestival, meer niet. Ik was niet onder de indruk, niet van de muziek, niet van de looks. Blijkbaar is Måneskin vooral belangrijk omdat ze een stem vertolken in het LGBTQ-debat. (Ik moet altijd nadenken over de volgorde van de letters, en komt er niet ook nog iets achter de Q?)

Het winnende festivalnummer? Dat is ruige rock zoals die al decennialang bestaat. De looks? De gitariste probeert Suzi Quatro te imiteren en doet dat behoorlijk goed, maar het blijft wel een Suzi Quatro-imitatie. De andere bandleden doen me evenzeer denken aan rockers uit het verleden, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Ik denk dat er verschillende imago’s door elkaar zijn geklutst.

Mannen met oogschaduw, lippenstift en nagellak. Ik heb de glamrock meegemaakt en de New Romantics, dat was andere fond de teint. (Over glamrock gesproken, misschien doet Måneskin mij nog het meest denken aan The Sweet. Hoewel, neen, eigenlijk niet.) Bowie, Robert Smith, Boy George, Adam Ant, Gary Numan, Andy Bell, Alice Cooper, Pete Burns, Marilyn Manson, Kiss, Divine, Sylvester… ontelbaar zijn de vaandeldragers en de few hit wonders van de popmuziek die een loodzware beautycase meezeulden.

Kortom, ik snap de Måneskin-hype niet, en een hype zal het zijn. Over twee jaar weet niemand nog wie deze Italianen ook weer waren. Wat de LGBTQ-rol betreft, ik vind het prima dat ze die vertolken, ook al ben ik van de oude stempel die weet dat als er bij de geboorte een pietje te zien is het een jongen betreft, en indien een spleetje een meisje. Vroeger bleef je dat een leven lang. Nu is na de geboorte van alles mogelijk.

Een rockband wekt minder frictie op bij de tegenstanders van het hele scala aan geaardheden dan een gay pride, een regenboogvlag, regenboogcornervlaggen, regenbooglichtprojecties of godbetert een regenboogzebrapad. (Een regenboogzebrapad is eigenlijk geen zebrapad, want er bestaan geen felgekleurde zebra’s.) Ik vind het allemaal best, het verlangen om te zijn wie je bent, wilt zijn of denkt te willen zijn, en dat verlangen ook proberen vorm te geven. Maar het blijft een individuele besogne, terwijl de mensheid op dit moment wel andere katten te geselen heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s