Er staat een groot dichter in Tirade

Ik sta in Tirade. Tirade nummer 436, jaargang 54, nr. 5 van december 2010. Jawel, 2010. Het gedicht heet ‘Cut’ en werd later opgenomen in, ik geloof, Het is fijn om van pluche te zijn uit 2012. Ik wist niets van deze publicatie af, merkte ze per toeval op, mailde naar de redactie met de vriendelijke vraag of ze mij het nummer wilden toesturen. Ik kreeg een heel aardige mail terug en hier zit ik nu met voor mijn neus Tirade, nummer 436, jaargang 54, nr. 5 van december 2010, een dik nummer met veel poëzie. Op pagina 101 staat ‘Cut’. Ik weet zelfs niet meer of ik dit gedicht heb ingestuurd. Ja, tuurlijk heb ik dit naar Tirade gestuurd, hoe komt het anders in nummer 436, jaargang 54, nr. 5 van december 2010? Wat ik wel weet is dat ik een aantal keer ben afgewezen door Tirade. Misschien hadden ze nog een paginaatje over en hebben ze ‘Cut’ opgevist. Onderaan de pagina staat een kort commentaar. Iemand heeft het dus niet alleen gelezen en geplaatst, maar er ook even over nagedacht. Hoeveel geluk kun je als dichter ervaren?

Ik werd enkele jaren geleden tijdens een literaire middag aan het publiek voorgesteld als een groot en belangrijk dichter. Het vervulde mij, toen ik van mijn stoel recht stond en me naar het podium begaf, met meer schaamte dan trots, temeer daar ik mij in mijn rug de banbliksems inbeeldde van dichters, die al hadden opgetreden of het nog moesten doen en die zich wel groot en belangrijk waanden. Ik stelde de microfoon af op mijn hoogte en zei dat de gastheer me te veel eer had toegezwaaid. Door te ontkennen wat de presentator had gezegd, maakte ik het alleen nog maar erger.

Er zijn dichters die jaren, decennia wachten om hun werk in een bundel onder te brengen. Iedereen vraagt altijd maar wanneer dat debuut er eindelijk komt. Een van die dichters was bijvoorbeeld Thomas M. Had al naam en faam, maar nog geen bundel. Iedereen zeurde aan zijn kop. Toen die eersteling er eindelijk lag, struinde iedereen door het hoopje papier en dacht bij zichzelf: is dat het dan, heb je daar een decennium op gekauwd? Wacht iemand jaren om een ei te leggen, werpt het publiek er snel een blik op om het dan nog sneller de rug toe te keren. Op naar het volgende ei van de dag.

Misschien zou ik mijn uitgever plezieren door een stevige, goede roman te schrijven. Ik heb er weinig zin in. Het zou iets moeten zijn dat niet eerder is gedaan, origineel, dat op zich vereist flink wat voorbereiding. Het schrijven en schrappen is veel werk. Om nog te zwijgen over het herschrijven. Ik ben immers verre van een natuurtalent. Er zijn veel romanschrijvers die ik bewonder. Lees ik Dimitri Verhulst, om maar meteen de grootste te noemen, dan kan ik alleen maar vaststellen dat zijn talent way out of my league is. En waarom zou ik iets gaan doen wat anderen zoveel beter doen? Aan de andere kant, als alle jongetjes die zich spiegelen aan Cristiano Ronaldo zo zouden denken, dan is er over enkele jaren geen voetbal meer.

Het gewroet vind ik nog niet eens zo erg. Ben ik immers geen harde werker? Maar dan belandt zo’n boekie in het beste geval in de boekhandel en op de boekenbeurs tussen allemaal andere boekies die alle om ter luidst roepen dat ze er zijn. Wat een zielig en blasé vertoon. Wilde je als schrijver eens een treurige namiddag beleven, maar dan echt heel treurig, dan moest je naar de Antwerpse Boekenbeurs. Die verhuist naar Kortrijk, las ik. Ik ga al jaren niet meer naar de Boekenbeurs, komt de Boekenbeurs nu wel naar mij toe zeker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s