Piet Piryns klopt zich op de borst in Knack en heeft niks zinnigs te zeggen over woke

‘Hoe kijkt Piet Piryns naar de cancelcultuur’ staat er uitdagend in de inhoudstafel van Knack nr. 32 van het jaar 2022. Ha, die Piet, interessant, denk ik, dat wil ik wel lezen. Maar in tegenstelling tot Dyab Abou Jahjah, die enkele nummers eerder het hele woke-ding fileerde en afschoot, mét een karrevracht argumentatie, zegt die goeie ouwe Piet helemaal niets over de cancelcultuur, alleen dat hij het ‘een beetje gehad heeft met dat gekakel over woke’.

Piet krijgt daarentegen een forum om het nog eens te hebben over de ‘Summer of Love’, mei ’68, Cambodja, Provo, de witte fietsen (die van Amsterdam, niet die van de Veluwe) en over de zalige tijd toen iedere journalist een kettingrokende alcoholieker was. Hij debiteert spitse zinnen die hij uitsprak in rouwspeeches voor overleden vrienden. Kijk eens hoe welbespraakt ik ben.

En het gaat natuurlijk over hoe kritisch hij als journalist was, altijd vergezeld van een al even kritische collega, want met twee kun je je prooi helemaal kierewiet kietelen. Lees: kritisch voor hen die niet in zijn (politieke) plaatje pasten, wat men tegenwoordig een gebrek aan onafhankelijkheid zou noemen, terwijl dat toch een eerste vereiste is voor een journalist.

Hij laat in het artikel niet na om een prik uit te delen aan de ‘tsjeven’, door te zeggen dat Herman Van Rompuy, die toch een beetje bekend staat als de opper-tsjeef, ooit eens te lang gluurde naar het korte rokje van zijn vriendin, Piryns’ vriendin welteverstaan. Echt wel een heel flauwe anekdote, die blijkbaar dateert van bijna zestig jaar geleden. Eigenlijk bedoelt Piet: zie je wel, in hun bedorven geesten zijn al die devote pilaarbijters geen haar beter.

Natuurlijk komt Herman, die andere, ter sprake, maar dat mag best. En zijn liefde voor Nederland, terecht. Ik zou het nog kunnen hebben over het feit dat Piet Piryns de vader is van een alleraardigste Groen-politica. Dat alleraardigst zijn ooit zelf mogen vaststellen toen mijn vrouw en ik haar spraken op de Antwerpse Boekenbeurs lang lang geleden. Vader dus van een Groen-politica en zodoende moet hij een beetje op zijn woorden letten wil hij geen veeg uit de pan krijgen tijdens de zondagse thee met beschuit-kransjes of tosti’s-met-pindakaas-familieontbijtjes.

Piet Piryns is een fossiel en dat was hij eigenlijk al toen ik hem voor de eerste keer ontmoette, ook lang lang geleden. Hij zwelgt in nostalgie en kijkt altijd een beetje zuur. Daar is niks mis mee. Ik doe hier op dit weblog ook aan nostalgie en ik heb ook geen smoel om op de cover van Vogue te staan. Als hij zijn ogen sluit, dan ziet Piet zichzelf met wapperende manen op een witte fiets langs de Amsterdamse grachten scheuren om ergens de vrije liefde te nuttigen. Die tijd is voorbij, daar is geen lievemoederen aan. Wil iemand dit even melden aan Piet?

De journalist die het interview deed, legt zure zeurpiet Piet niets in de weg. Geeft zelfs voorzetjes die Piet nog meer aan het kakelen brengen. Vrienden onder elkaar. Of zoals Piet het zelf zou omschrijven: ouwe-jongens-krentenbrood.

===================

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s