20 jaar dichter (4)

Bladerend in Inbreng nihil, mijn tweede bundel die volgde anderhalf jaar na Niets met jou, lees ik gedichten die ik me onmogelijk nog herinner. Andere zijn dan weer erg vertrouwd. De ene heb ik nooit voorgelezen tijdens lezingen of festivals, de andere heel vaak.

Een gedicht niet brengen op een podium heeft niets te maken met de kwaliteit ervan. Een dichter moet het de luisteraars niet al te moeilijk maken. Luisteren is lastig. Je moet vermijden dat de toehoorders wegdromen omdat ze niet kunnen volgen. De keuze van voorleesgedichten is daaraan ondergeschikt.

Het valt met de goorheid, waar ik het in deel 3 van deze rubriek over had nog aardig mee in Inbreng nihil. Maar om te tonen dat ik mondjesmaat een gewaagder register opentrok, kies ik uit die bundel voor ‘Er is leven op spuug’.

Er stromen menselijke sappen in dit gedicht. Niet voor de eerste keer en niet voor de laatste keer. Het is een thema dat geen enkele recensent of inleider ooit heeft te berde gebracht. Het gaat altijd over hilariteit en absurde wereld en vervreemding en de bizarre kijk op het gewriemel van de mens.

Dat is allemaal waar. Maar de mens is in de eerste plaats een vochtige zak slachtafval in wording. Misschien is die visie mijn manier om me niet te moeten verzoenen met de dood die vroeg of laat onvermijdelijk zal langskomen. Ik ben vooralsnog geen fan van doodgaan. Meer zelfs, ik ben doodsbang – what’s in a name?

ER IS LEVEN OP SPUUG

De op een na laatste man mijmerde over het gemak waarmee 
hij alles en iedereen had overleefd. Pas jaren later stelde hij 
vast dat de souplesse in wervelkolom hem toeliet om
moeiteloos met de mond zijn genitaliën te beroeren. 

Aanvankelijk hield hij niet zo van de smaak, maar het wende, 
en in de herfst van zijn bestaan spoog hij zich een zoon die 
evenmin de laatste zou zijn geweest, ware het niet dat de jongen 
qua spinale mogelijkheden minder bedeeld was dan zijn vader. 

De werkelijk laatste man rochelde zich de pleuris en herschiep 
de aarde in één grote klodder spuug. In het schuimende speeksel 
ontwikkelde zich de primaire vorm van iets wat eerder niet bestond. 
Jakkes was de gedachte. Evolutie het woord. 

                                                 ===================

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s