Thank God It’s (Black) Friday (2)

Tweede aflevering van ‘Thank God It’s (Black) Friday’, een wekelijks op vrijdag terugkerende rubriek waarin ik recente maar vooral minder recente zwarte muziekparels onder uw neus duw. Beschouw het als mijn bescheiden bijdrage aan het diversiteitsdebat. We moeten niet allemaal op één knie gaan zitten alsof we een huwelijksaanzoek willen doen. Het kan ook anders: muzikaal, educatief, kunstzinnig, eigenzinnig, nutteloos, vrijblijvend… you name it.

Uit hetzelfde jaar als ‘Solid’ uit aflevering 1 – het jaar 1984 – komt ‘Let’s hear it for the boy’ uit de film Footloose . Ik ken de film, ken het titelnummer, maar zag de film niet. Dat zal er misschien ooit eens van komen, er zijn nog zoveel films die ik wil zien vooraleer mijn hart een laatste keer bloed door de kamers pompt.

Omdat ik de film niet zag, weet ik ook niet precies waarom we het voor de boy moeten laten hear-en, wat de context is waarin dit nummer in de film opduikt. Maar dat is niet belangrijk. Het gaat helemaal niet om die film, waarvan ik vermoed dat hij nu ook weer zo goed niet is. Waarschijnlijk zo’n film waarin het eerst goed gaat met het hoofdpersonage, vervolgens slecht door tegenslag of een misverstand om ten slotte alsnog goed en zonnig te eindigen.

Het gaat om dit lied. O man, wat is dit goed, ik kan hier een hele dag naar luisteren. Wie zei ook weer dat de jaren ’80 duistere, donkere, vermaledijde jaren waren. Toch niet op het vlak van de populaire muziek.

Eurovisiesongfestival (4)

Wat deed ik de avond van 5 mei 1984? Niet naar het Eurovisiesongfestival kijken, want als ik de namen van de deelnemers overloop, dan zeggen die me weinig of niets. De winnaars in 1984 heetten The Herreys, een Zweedse boysband. Die haalde het met een infantiel nummer met een infantiele titel.

In de jaren die volgden, hoorde ik op een verre radio meerdere keren dat Italiaanse lied. Ik moet telkens eens opgekeken hebben van waar ik op dat moment mee bezig was, om te genieten van dat prachtige duet. Ik heb lang verkeerdelijk gedacht dat het Al Bano & Romina Power waren die het zongen. Een ander Italiaans man/vrouw-duo kende ik niet. Tot een mens ineens beschikt over dat ding dat internet heet en alles, neen niet alles maar toch veel, kan opzoeken en herbekijken.

Alice & Franco Battiato, zo heten de vertolkers van dat schitterende lied, het allermooiste Eurovisiesongfestivallied ooit. U had van mij iets poppy verwacht als mijn favoriet, iets uptempo, maar ik houd van vele muziekjes. ‘I Treni Di Tozeur’ begint met een fraaie intro en die stemmen die in elkaar overgaan. Wat volgt is werkelijk een enig stukje muziek dat in het refrein, dat bulkt van grandeur en tristesse, in een perfecte samenzang naar een hoogtepunt toe werkt. Het gaat over een trein, weet ik veel, maar dat is niet belangrijk. Ik spreek geen Italiaans, de tekst gaat volledig aan mij voorbij. Toch raakt dit lied mij geweldig, en als ik het tien keer na mekaar hoor, dan raakt het mij tien keer even diep.

Ongelooflijk maar waar. Dit stukje schreef ik enkele dagen geleden al. Ik wilde het nu, vandaag, publiceren, zoek nog even op het internet naar andere versies en lees ineens dat Franco Battiato is overleden… op 18 mei 2021. Vandaag.

Olie drijft altijd boven. Ook al won ‘I Treni Di Tozeur’ in 1984 niet, wat eigenlijk compleet onbegrijpelijk is, het groeide uit tot een van de bekendste Italiaanse liederen, en wordt ook vandaag nog geregeld op de Vlaamse radio gedraaid, wat van weinig andere Eurosong-nummers – winnaars of niet-winnaars – kan gezegd worden. Als het in ons land nog vaak op de radio komt, zal dat in andere Europese landen niet anders zijn.

Het Eurovisiesongfestival hoeft voor mij niet te blijven bestaan als het een evenement wordt of al is waar opvallen en scoren om andere redenen dan de muziek de boventoon voert. Maar moge ‘I Treni di Tozeur’ een niet mis te verstane boodschap zijn aan de deelnemende landen. Stuur een keigoed lied, dan maakt het niet uit of je wint of achtste of dertiende wordt. Als het sterk genoeg is, dan zal het de tand des tijds wel overleven, terwijl foute, hippe hypes mogelijk vluchtig succes opleveren en al even vluchtig tussen de plooien van de muziekgeschiedenis vallen om daar voor eeuwig stof te liggen vergaren.

Hieronder ‘I Treni di Tozeur’, 32 jaar na het Eurosongfestival.

Riposare in pace, Franco Battiato.