Fototentoonstelling Roeselare: ik heb me vergist, ik ben toch geen luie fotograaf

Mijn foto’s zien hangen, allemaal samen, aan muren, en erover praten met mensen, en al pratend met mensen erover nadenken, heeft mij nieuwe inzichten gegeven over mijn eigen werk.

Ik noem mezelf graag een luie fotograaf. Dat is omdat ik mezelf graag neerhaal, omdat ik mezelf graag bespot, net zoals ik mezelf graag een luie dichter en schrijver noem. Ik zal uitleggen waarom ik geen luie fotograaf ben, integendeel, ik werk me de pleuris aan mijn beelden, maar omdat ik het graag doe, voel ik de inspanning niet. Wat een mens graag doet, kost geen energie, maar verschaft net energie.

Hoe heb ik het geleerd in de avondschool fotografie, waar ik zes jaar opleiding heb gevolgd? Wel, daar werd beweerd, en terecht, dat als je een foto maakt je er maar beter voor kunt zorgen dat die foto tijdens het schieten al zo goed mogelijk is, zodat je er achteraf niet te veel moet aan prutsen in Lightroom, Photoshop of gelijkaardige programma’s. Om die reden zeulen fotografen meestal een rugzak met body’s, lenzen, flitsers, filters, een groot statief, gorillapods enzoverder enzovoort met zich mee.

Een klassiek fotograaf neemt, laat ons zeggen, tweehonderd foto’s, gooit er daarvan honderdnegentig weg, op zicht, wegens onderbelicht, overbelicht, dubbelop, slechte compositie, storende elementen in beeld en noem maar op. Vervolgens worden de tien resterende door Lightroom en Photoshop gehaald. Hooglichten, schaduwen, helderheid, kleuren, contrast… worden bijgewerkt. De foto wordt rechtgetrokken en bijgesneden, vlekjes worden verwijderd, er wordt wat vignettering op gezet en klaar is kees. Veel fotografen hebben een hekel aan dat computerwerk en doen wat hen is geleerd, namelijk de foto meteen zo goed mogelijk schieten. Dit zijn de fotografen van de heldere, scherpe lijn, de prachtige realistische portretten, de adembenemende realistische natuurbeelden, de flitsende realistische sportfoto’s, de intrigerend realistische straatfotografie et cetera.

Ik maak dromerige, schilderachtige beelden zoals het onderstaande. Mijn twee fototoestellen zijn heel erg basic. Het tweede heb ik gekocht, alleen maar omdat het in een jaszak past. Ik heb geen extra materiaal bij me. Ik schiet foto’s en maak me niet druk om de kwaliteit van het geschoten beeld. Zonder mijn leesbril op kan ik op het display van mijn camera zelfs niet zien hoe goed of hoe slecht het beeld is, dat zie ik pas op het scherm van mijn pc. Ik heb voldoende pixels nodig voor een eventuele vergroting, maar de pure, schoolse fotokwaliteit zal mij worst wezen. Tot hier ben ik een luie fotograaf. Ik doe maar wat. Ik zie door het treinraam iemand wandelen langs de rails, ik zoom in en druk af. Maakt me niet uit of de trein rijdt of stilstaat, of mijn hand trilt of niet. Ik zie thuis wel wat ik heb verzameld en wat ik ermee kan aanvangen. Ik gooi ook veel weg, maar hanteer andere criteria dan klassieke fotografen. Te licht, te donker, onscherp, korrelig… zijn geen criteria om een foto weg te gooien, integendeel.

Daar waar de klassieke fotograaf na een kwartiertje computeren zijn resterende tien foto’s op orde heeft, begint voor mij dan pas het werk. Ik kijk naar een beeld dat ik gemaakt heb en vraag me af wat de mogelijkheden zijn om er iets van te maken. Veel is mogelijk, heel veel, te veel soms. Elke foto ontwikkelen tot een kunstwerkje is een odyssee, waarbij ik voortdurend moet kiezen welke weg ik insla. Ga ik voor deze bewerking of voor een andere? Kiezen is winnen of verliezen, en meestal de twee tezelfdertijd, of kan leiden tot een resem eindresultaten waaruit ik dan toch weer moet kiezen. Ik zeg wel eens dat ik schilder met mijn fototoestel, dat is larie natuurlijk, maar het klinkt zo mooi. Wat ik doe met mijn fototoestel kan elke kleuter die over twee handen beschikt. Wat ik werkelijk doe is digitaal ambachtswerk. De tijd die ik steek in een beeld, om het te leiden naar een bevredigend resultaat, is immens, maar omdat ik tijdens een scheppingsproces de klok niet in gaten houd, besef ik dat niet eens. Ik ben geen luie fotograaf, dat is bij deze rechtgezet.

Advertentie

Foto van de week: Transparante herfst

Als u mij ooit spot met mijn fototoestel en u slaat mij een tijdje gade, dan zult u zich wellicht afvragen wat ik precies aan het doen ben. Ik heb mij bekwaamd in het fotograferen van dingen die niemand anders fotografeert. Onlangs stond ik aan de kant van de weg loodrecht naar beneden een plas water te fotograferen. Loodrecht naar boven een plas water fotograferen zou trouwens redelijk lastig zijn, tenzij je een wolk beschouwt als een plas water die in de lucht hangt, wat volgens mij niet helemaal correct is. Er reed een roedel wielertoeristen voorbij dat mij aangaapte. Tja, dacht ik, als jullie mogen doen alsof jullie wielrenners zijn, dan mag ik doen alsof ik een fotograaf ben. Oeps, was mijn volgende gedachte, ik moet dat denigrerend denken over mezelf echt afleren. Ik ben jandorie echt wel een fotograaf, met Certificaat, met hoofdletter, behaald in juni 2019 aan het CVO 3 Hofsteden te Kortrijk, tegenwoordig, na een fusering met broeders en zusters van elders in de provincie, CVO Scala geheten, en de enige volwassenonderwijsinstelling in de ruime omtrek die een volledige fotografieopleiding aanbiedt. Zeg ik dat goed? Ik denk het wel. En wie denkt van niet, mag het mij per gele briefkaart laten weten. Ik ben altijd bereid om misvattingen die zich in mijn hoofd hebben vastgezet weg te werken.

Overigens – u weet dat ik altijd veel aandacht heb voor namen – is Scala geen goede naam. Scala doet mij denken aan dat meisjeskoor dat al jaren straffeloos gewelddaden pleegt op popklassiekers. Ik weet waarom een onderwijsinstelling zich Scala noemt. ‘Wij bieden een scala aan opleidingen aan.’ Zoiets. Het feit dat de naam zo extreem doorzichtig is, maakt hem nog slechter. Het centrum had zich evengoed CVO Waaier kunnen noemen. ‘Wij bieden een waaier aan opleidingen aan.’ Er bestaat bij mijn weten geen zangensemble dat popdeuntjes verkracht dat Waaier heet. Eerlijk, CVO 3 Hofsteden was veel beter, maar ja, 3 Hofsteden verwijst naar een specifieke plek in Kortrijk. De fuserende broeders en zusters van elders in de provincie wilden waarschijnlijk het liefst een plaatsonafhankelijke naam. Maar zeg nu zelf, CVO 3 Hofsteden, als die naam niet rockt, dan weet ik het ook niet meer. Wat ben ik blij dat ik mijn Certificaat Fotograaf behaalde aan het CVO 3 Hofsteden en niet aan CVO Scala. Zal je hier nog lang over door emmeren, Hoorne? Neen, ik stop ermee. Maar Scala is echt een heel slechte naam. Misschien heeft de persoon die hem bedacht ook gemeend dat hij artistiek (de Scala van Milaan), chique (de Scala van Milaan) en werelds (de Scala van Milaan) klonk. Niet dus, drie maal niet. 3 Hofsteden, da’s pas intrigerend. Hofsteden, wanneer hoor je dat schitterend woord nog eens? 1 Hofstee, 2 Hofsteden, 3 Hofsteden. En waarom precies 3 en geen 4 of 7 of 22? Mijn vader zou u daar meer over kunnen vertellen. Die is opgegroeid in een van die 3 Hofsteden, geloof ik. Voor meer info mag u mailen naar vadervanphiliphoorne@3hofstedeniseenbeterenaamdanscala.be.

Mocht een klassiek fotograaf, iemand die alleen dingen en plaatsen fotografeert die alle andere fotografen ook fotograferen door mijn foto’s gaan, dan zou die allicht meer dan de helft van mijn materiaal weggooien. Ik heb geleerd om drie keer na te denken vooraleer ik een foto weggooi. Zogezegd mislukte foto’s lenen zich uitstekend om door de fotobewerkingsmachine te halen en er toch nog iets kwaliteit- en smaakvol mee te brouwen. Nogal wat fotografen haten het om achter de computer hun foto’s te bewerken, iets wat onontbeerlijk is in de moderne fotografie. Liever struinen ze in de buurt van een IJslandse geiser, nabij een ontplofte Oekraïense kerncentrale of op een zandvlakte in Namibië rond met twee statieven, drie body’s en twaalf objectieven op hun rug. Ieder zijn meug, maar mij kun je niet straffen met een dagje computerwerk. Mijn ogen gaan eraan kapot, dat wel, maar dat zal de rest van mijn lijf vroeg of laat ook.

Fotobewerking is als het hanteren van een toverdoos. Het schieten van de foto’s die uiteindelijk leidden tot onderstaand samengesteld beeld duurde al bij al één minuut. De fotobewerking om tot dit resultaat te komen veel langer. Het bewerken van een foto is zoals het werken aan een gedicht. Het is schaven en slijpen, wikken en wegen, en keuzes maken. Van de foto hieronder bestaan een vijftal andere versies, maar deze vond ik de beste. Stel je dit beeld voor in een groot formaat op plexiglas, opgehangen in een lichtrijke omgeving. Enig toch?

Pont des Trous, Tournai / Gatenbrug, Doornik

IMG_4233

Ik heb nieuwe foto’s opgeladen in de shop van Studio Kunsthart. Eén van die foto’s is de foto die u hierboven aantreft. Wat u ziet is de Pont des Trous  (De Gatenbrug) in Tournai (Doornik). De foto heb ik genomen op maandag 13 februari 2017 om 18u.58 tijdens een uitstap met de fotografieklas, module Architectuur, van het CVO 3 Hofsteden, tegenwoordig CVO Scala geheten.

De Pont des Trous, een beschermd monument dat dateert van het einde van de 13de eeuw, was de oudste gatenbrug in Europa. Was? Inderdaad, was. De brug over de Schelde is, tot grote woede en verontwaardiging van velen, afgebroken ten behoeve van de binnenscheepvaart. Er zijn omstandigheden die de pijn een beetje verzachten. De brug werd in het verleden al gerestaureerd, veel stenen uit de 13de eeuw zaten er wellicht niet meer in. En er komt een nieuwe brug, waarvan ik op het net een ontwerp zie dat laat uitschijnen dat die de oude qua stijl redelijk goed zal benaderen. Maar hoe dan ook, wat u ziet op mijn foto is voor altijd weg. Iets wat voor altijd weg is, ik kan daar hoe langer hoe minder mee om.

Fototentoonstelling REALITY AND BEYOND de hele maand maart te Brugge

opname zonder titel-018Vanaf maandag 2 maart kunt u terecht in het centrale gedeelte van het Vormingplus-huis te Sint-Pieters Brugge om mijn fotografisch werk te bezichtigen.

De voorbije maanden dacht ik na over hoe ik mezelf als fotograaf kan omschrijven. Op de evenementenwebsite Uit in Vlaanderen staat: ‘In overwegend kleurrijke tinten zet Philip Hoorne de realiteit naar zijn hand, maakt haar dromerig en smukt haar op. Hoorne is een fotograaf die schildert met zijn fototoestel en daarbij gretig gebruik maakt van de digitale hulpmiddelen die hij ter beschikking heeft.’

opname zonder titel-006Ik maak esthetische, artistieke beelden. Bij voorkeur redelijk groot van formaat. Ideaal om in uw woonkamer op te hangen. 

Vorig jaar, tijdens het verdedigen van mijn thesis en afstudeerproject zei ik tegen de jury: ‘Ik kijk niet zó naar fotografie, maar zó.‘ Bij de eerste  bewoog ik mijn armen voor me uit naar één punt toe. Bij de tweede  strekte ik mijn armen wijd open. Fotografie is voor mij een speeltuin die aan alle zijden onbegrensd is. Met de foto die uit mijn camera rolt, kan ik alle kanten uit vooraleer tot een eindresultaat te komen. Het is telkens weer een intensieve en boeiende zoektocht naar het beste eindbeeld. Ik start ergens en weet niet waar ik zal uitkomen. Eigenlijk is het helemaal hetzelfde als het schrijven van een gedicht.

Elke foto die ik maak is een pièce unique. De foto’s van de tentoonstelling zijn te koop. Wie een foto koopt, krijgt van mij de schriftelijke garantie dat het werk nimmer wordt gereproduceerd. Ik vind die uniciteit vanzelfsprekend. Eigenlijk is het de grootste eer die een beeldend kunstenaar te beurt kan vallen, dat iemand zegt: ik wil wat u gemaakt heeft dicht bij mij zodat ik het elke dag kan zien.

Vormingplus Brugge, Sint-Pieterskerklaan 5, is elke weekdag open van 9u. tot 17u. en van 18u. tot 22u.30, en op zaterdag van 9u. tot 12u. Er zijn brochures voor de bezoekers. Tevens is er een brievenbusje waarin u een boodschap voor mij kan achterlaten, want gezien de lange duur van de expositie en de gulle openingsuren kan ik er onmogelijk altijd zijn om iedere bezoeker persoonlijk welkom te heten, hoewel ik dat graag zou willen. Wie wenst te weten wanneer ik er wel ben, mag mij mailen middels de contactpagina op dit weblog.

Meer info vindt u hier en wie een Facebook-account heeft kan ook hier terecht.