EK Voetbal (3)

Na een non-match tegen Rusland, weggespeeld te zijn tegen Denemarken, een match die ik heb gemist wegens na een kwartier in slaap gevallen (Finland), na alweer te zijn weggespeeld tegen Portugal en Italië, kon het niet anders dan dat het geluk van de Rode ‘Duivels’ vroeg of laat ten einde liep. De kwartfinale halen was veruit het hoogst haalbare.

Drie jaar geleden in Rusland hadden we ook al alle geluk van de wereld. In het laatste kwart van de wedstrijd twee doelpunten goedmaken tegen Japan, of tegen wie dan ook, dat zal niet gauw meer lukken. Wie de statistieken van de kwartfinale tegen Brazilië bekijkt, weet eveneens dat dat een eenmalig kunstje was. (Eigenlijk een tweemalig kunstje, want de wedstrijd van vorige week tegen Portugal was zeer gelijkend: scoren en dan bang achteruit kruipen). Na de verloren halve finale tegen Frankrijk waren er dan nog die durfden te beweren dat wij eigenlijk die match hadden moeten winnen.

Ik kan nog verder in de tijd teruggaan en beweren dat we op het EK in Frankrijk nooit de groepsfase hadden overleefd als die goal van Zweden niet wordt afgekeurd. Van het WK in 2014 herinner ik mij vooral dat de Belgen als angsthazen speelden tegen Argentinië, want daar stond ene Messi in het elftal, een kerel die voor zijn land op een wereldkampioenschap nog nooit een deuk in een pakje boter heeft getrapt.

Als coach Martinez met zijn Sam the Eagle-wenkbrauwen een persconferentie houdt, dan weet ik wat er zit aan te komen. Roberto Martinez is het soort manager – ken je die types? – die mochten ze een schaap zijn, stikken in hun eigen wol. Elk praatje van hem is goed voor een pak dikke wintertruien. Spreken zonder iets te zeggen en doen alsof het wijze woorden zijn. Brave man, ongetwijfeld, sympathieke spanjool, maar wie het als trainer niet verder heeft geschopt dan Swansea, Wigan en Everton hoort daar eigenlijk Hull, Bristol en Millwall aan te breien, of iets van die aard. Maar moet met zijn pollen van een nationaal elftal blijven.

Niemand van de pers zal durven beweren dat Martinez heeft gefaald, want ook in de pers stikt het van de angsthazen. Nainggolan destijds niet meer oproepen, was dat een goddelijke ingeving of een blunder van formaat? Gezien de Belgen nog nooit een prijs hebben gepakt, zou ik eerder geneigd zijn het laatste te denken. Spits van Sporza dat het gisteren Nainggolan nog eens in herinnering bracht door zijn twee raketten te tonen en hem in Italië te videobellen. Hij droeg een truitje van de Rode Duivels. Het is niet omdat een mens eruitziet als een getatoeëerde weirdo dat hij niet vergevingsgezind kan zijn. En Martinez, die had gisteren natuurlijk rond minuut 60 Carrasco moeten brengen en rond minuut 80 Benteke en/of Batshuayi.

Na het WK van 2018, tijdens de viering op het balkon van het Brusselse stadhuis, zat Kevin De Bruyne binnen, in die mooie zaal, mistroostig op een bankje wat voor zich uit te staren. Toen iemand hem vroeg wat er scheelde, antwoordde hij: ‘Wat valt er te vieren, we zijn derde.’ Ik ben die uitspraak onlangs pas te weten gekomen en ik moet zeggen dat ik de Kevin ineens sympathieker ben gaan vinden. Dat is dé attitude die een prof hoort te hebben. Nog zo’n superprof is Lukaku. Ik hoop voor hem dat hij prijzen pakt met zijn clubs, want met de Duivels zal het noppes zijn. Wie zich ook in de kijker heeft gespeeld is Dries Mertens, niet met zijn voetbalspel, maar als sidekick in ergerlijke filmpjes die zijn aandachtsgeile echtgenote maakte voor de zender Vier, of hoe die tegenwoordig ook mag heten.

O ja, de Rode Duivels hebben veel gekaart in Tubeke, terwijl ze met een half oog keken naar de matchen van de andere landen. Is het teveel gevraagd om eens een maand lang superprof te zijn en de matchen van mogelijke tegenstanders met twee ogen te bekijken? Dan is er nog tijd zat om te kaarten, te snookeren of te gamen. Eden Hazard verdient 120.000 euro per dag. Honderdtwintigduizend euro. Per dag. Als hij twee keer per dag een kakje gaat doen, ondertussen een beetje scrolt op zijn smartphone of de Paris Match leest en netjes zijn poep afveegt, dan heeft hij met die twee drollen het maandloon van een modale werknemer verdient. Indien geconstipeerd wordt dat het maandloon van een geheel arbeidersgezin: papa dokwerker, mama inpakster, zoonlief heftruckchauffeur en dochterlief caissière, allemaal nobele beroepen. Daar kan híj niks aan doen. Dat heeft hij te danken aan de populariteit van het spelletje, maar het blijft pervers dat een kerel die niet graag traint, de voorbije jaren vooral geblesseerd was en hoop en al op dit EK drie goede passes heeft gegeven 120.000 euro per dag in zijn zak steekt.

Ik houd van voetbal maar niet van perversiteiten. En dankzij het EK komt er een vierde coronagolf aan. Ook om die reden is het een goede zaak dat de Belgen eruit liggen en er geen Belgische supporters naar Londen gaan.

Bondscoach Hoorne roept Eden Hazard niet langer op voor de nationale ploeg

Slaakt u ook een zucht telkens u de naam hoort van de Rode Duivel met de forse derrière Eden Hazard? Ik heb het opgezocht: tussen 1 december 2020 en 7 januari 2021 zijn op de website van Het Laatste Nieuws 52 berichten verschenen waarin de naam van de hamburger op noppen wordt genoemd. Die zullen ook wel allemaal in de papieren krant hebben gestaan. En wis en zeker werden haast al die ‘nieuwtjes’ ook gebracht in de nieuwsuitzendingen van VTM, de televisiezender gelieerd aan Het Laatste Nieuws.

‘Eden Hazard traint weer’, ‘Hazard scoort geweldig doelpunt op training’, ‘Hazard wordt 30 jaar’, ‘Eden Hazard heeft deze ochtend zijn voorhuid te hard geschrobd en die is beginnen bloeden’, ‘Eden Hazard in quarantaine’, ‘Eden Hazard uit quarantaine’, ‘De nieuwjaarswensen van Eden Hazard’, ‘De voorhuid van Hazard is bijna genezen’, ‘Zidane ziet Hazard groeien’, ‘Zidane: “Hazard zal minuten krijgen tegen Elche”‘, ‘Roberto Martinez: “Het wordt een bijzonder jaar voor Eden Hazard”‘, ‘Clubdokter Real: “Voorhuid Hazard eindelijk geheeld.”‘ et cetera et cetera. Ad infinitum.

Eden Hazard is iemand van wie ik zou kunnen houden. Hij heeft weinig kapsones, schermt zijn privéleven af voor de buitenwereld en is een pleintjesvoetballer gebleven, voor wie het schijnbaar geen verschil maakt of hij op het veld van Bernabeu staat of op een akker ergens in de buurt van Tubize. Vreemd genoeg is het net dat laatste dat mij ergert. Die hamburger destijds in Brussel, dat was niet oké, maar ja, het was Hazard, in die tijd nog een puber en de chouchou in wording van de Belgische voetbalfans. Velen vonden dat hamburgerincident cool. Ik niet. Het getuigde van weinig respect tegenover het team. Je mag jezelf niet langer als een pleintjesvoetballer zien, hoe charmant die gedachte ook lijkt, als je bij een topclub speelt en de kleuren van je land verdedigt.

Toen Hazard na zijn transfer van Chelsea naar Real Madrid werd voorgesteld aan het Spaanse publiek, jongleerde hij wat met een bal. Het was Jan Mulder die terecht opmerkte dat het een gemiste kans was na te laten de Spaanse fans toe te spreken in hun eigen taal. Twee eenvoudige zinnetjes, vooraf van buiten geleerd, een paar keer Hola zeggen en nog enkele woordjes erbovenop en hij had de Madrileense harten in zijn zak. Maar iets instuderen is totaal on-Hazard, daar houdt hij zich niet mee bezig. Hazard is Mister Laid Back. Zijn tronie staat permanent in de No Stress-modus. Hazard is een knulletje dat wil meespelen in de grotemensenwereld, maar smeekt om toch alsjeblieft dat knulletje te mogen blijven. Ik zou dit tof moeten vinden, maar ik kan het niet. Winnen of verliezen, het maakt Hazard weinig uit, voetballen wil hij, voor een bussel prei of voor een wereldbeker, maakt niks uit. Hazard speelt voetbal in zijn luchtbel. Een vrijbuiter, ook dat zou mij sympathiek moeten zijn, maar ik kan die sympathie niet opbrengen, nogmaals sorry. Eden Hazard is zo’n jongen die op zijn rapport de vermelding ‘Kan beter!’ kreeg. ‘Als Eden zijn best doet, kan hij de bal ver schoppen’, zoiets. Eden Hazard zal nooit de status bereiken van generatiegenoten Messi laat staan Cristiano, zelfs niet van een Lewandowski, een Kane of een Thomas Müller. Maar dat zal hem braadworst wezen.

Eden Hazard vertraagt het spel. Als hij de bal krijgt toegespeeld, zegt een stemmetje in zijn hoofd: “Je bent een pleintjesvoetballer, n’oubliez pas, mec, en wel een hele goeie, toon wat je kan.” Iedereen die ooit op een pleintje heeft geshot, weet dat de beste spelertjes het liefst van al de bal de hele tijd aan de eigen voet willen houden. Ze nemen de bal aan van de keeper en dribbelen het hele veld over, wanen zich een eenmansploeg. Geen ploegmaat die protesteert, want zo’n gastjes zijn op die leeftijd ook vaak echt een eenmansploeg. Maar als je door voortdurende selectie uiteindelijk terechtkomt tussen kerels die ook steengoed kunnen ballen, dan wordt het een ander verhaal. Als Hazard de bal krijgt toegespeeld, dan staat hij even stil en maakt vervolgens een actie. Soms lukt die, soms lukt die niet. De bal in één tijd naar een ploegmaat spelen, vindt hij eigenlijk een beetje te min, want hij staat in zijn hoofd nog altijd op een pleintje, waar de omstaanders hem bewonderend aankijken en verwachten dat hij en hij alleen iets fraais doet met dat lederen ding.

Was ik Roberto Martinez, ik riep Eden Hazard niet meer op voor de nationale ploeg. We hebben De Bruyne, Mertens, Vanaken en nog een aantal kleppers die kunnen bewijzen dat we Hazard, hoe goed hij ook moge zijn, eigenlijk niet nodig hebben om successen te boeken. De Bruyne wordt een betere Rode Duivel als Eden Hazard niet op het veld staat, dus waarom zou je die winst opofferen als je bovendien in de plaats van Hazard een andere speler kunt zetten. Zonder Hazard worden we misschien Europees kampioen, net zoals Frankrijk wereldkampioen is geworden zonder Benzema.

(Naschrift: Deze namiddag (8/1/2021) alweer drie nieuwe berichten over Hazard: ‘Dropt Real-coach Zidane Hazard tegen Osasuna in de basis? “Ik los niets”‘, ‘Hazard in de handen van Zidane en Filomena: Rode Duivel blijft chouchou van Real-coach, maar die moet fair handelen tegenover de rest’ en ‘Hazard en co vast in vliegtuig op besneeuwde startbaan’.)

Het leven en hoe het te overleven (37)

emHoewel de betekenis van Roll with it niets te maken heeft met ‘rollen’ in de letterlijke zin van het woord, is het toch mooi dat het gelijknamige nummer van Oasis rolt als een klein pletwalsje waarvan net alle bewegende onderdelen zijn ingeolied. Noel Gallagher, die Roll with it schreef, loopt niet hoog op met het nummer. Misschien omdat het zo easy listening is, catchy. De tekst is een soort filosofietje van den Aldi, maar voor mij is tekst altijd ondergeschikt aan de muziek, da’s dus niet erg. Het poëtisch equivalent van Roll with it zou een rijmelaarijtje zijn, een light versje van twee keer niks, dat je om de een of andere reden toch mooi vindt, maar dat door een recensent zou worden weggezet als literatuur van de onderste legplank. Daarom moet je nooit naar recensenten luisteren. Ik kan het weten, ik ben er zelf een geweest. Je moet niet luisteren naar wát recensenten zeggen, maar wel hoe ze het zeggen. Hier ben ik weer om voor de zoveelste keer op dezelfde nagel te kloppen: schrijven is stijl, niet inhoud. Schrijven is schoonheid, niet waarheid. Dat is het mooiste: als iets zo schoon is dat het zich uit zijn context losrukt en een eigen leven gaat leiden. Ik geef een voorbeeld. Ik kan naar Mathieu Van der Poel in het veld kijken en daarvan genieten, zonder dat ik hoef te weten of het een scène is uit een competitiecross of een training, alleen maar puur om de schoonheid. De backhand van Justine Henin, de manier waarop ze even haar rug kromde voor ze die sloeg. Idem voor de backhand van Federer, maar die doet het anders, die gaat even op zijn tippen staan voor hij uithaalt. De manier waarop Ruud Vormer in Monaco juichte bij zijn doelpunt en naar de fans toeliep, die toevallig aan dezelfde kant van het veld zaten. Hij deed het nog eens over in Kiev, geloof ik. Korte, uit het leven geknipte scènes, die soms maar enkele seconden duren en die van een immense schoonheid zijn, daar gaat het om. Zo is het ook met geluk. Geluksmomenten kunnen niet van lange duur zijn, dat bestaat niet. Als ik ’s morgens al fietsend de reiger passeer op minder dan twee meter, hij op een van zijn vaste stekken langs de oever, ik even de pedalen stilhoudend om hem niet te storen in zijn stoïcijns-zijn, dan is dat geluk. Het duurt tien seconden. Hoe ben ik hiertoe gekomen? O ja, Roll with it van Oasis. Het zal de Nobelprijs voor Musicologie niet winnen, maar ik word er blij van.

Is het in ‘Merci Merckx!’ of in een ander programma dat de grootste wielrenner aller tijden door iemand van zijn ploeg of uit zijn entourage – ik parafraseer – een zagevent wordt genoemd. Een ‘klager’, dat was het, geloof ik, maar da’s eigenlijk hetzelfde. Nooit content. Zadel twee millimeter hoger, terug een millimeter lager, is dit wel in orde, is dat wel in orde, kunnen we dat nog eens nazien, voor de twintigste keer, maar je weet maar nooit dat we het de vorige negentien keren toch niet goed hebben gezien of gedaan, of dat het nog kan verbeterd worden? Merckx op tv ziet er ook altijd gespannen uit, maar dat is allicht omdat hij zich ongemakkelijk voelt met een camera op hem gericht. Soit, ik ken dat soort controlefreakachtige types, ik ben er zelf ook een. We zullen wel zien, is een zinnetje dat je mij niet snel uit mijn strot zal horen knijpen, tenzij datgene waar het over gaat voor mij echt niet belangrijk is, of bij ongunstige afloop geen verstrekkende gevolgen kan hebben. Is Merckx de grootste geworden dankzij of ondanks die stressfactor, want stress, zo mogen we het toch noemen? Oscar Freire zat vijf minuten voor de start van het WK nog in het hotel op het toilet te roepen dat er geen papier meer was en werd zes uur later wereldkampioen. Zo kan het ook. De Eden Hazard-houding van ‘of ik nu sta te ballen in Bernabéu of in mijnen hof, gras is gras en de bal is overal rond’. In moeilijke situaties luidt de vraag die een mens zich moet stellen: ‘Wat is het ergste dat er kan gebeuren?’ En dat ergste zal bijna altijd al bij al enorm goed meevallen. Ook al wordt jouw dag helemaal verkloot, wedden dat ’s anderendaags de zon terug opkomt. Maar zo’n mentaliteit heb je of heb je niet. Ik mag mindfulnessen tot ik een ons weeg, veranderen zal ik amper nog doen, daar ben ik te oud voor geworden. Een mens is eigenlijk een gebrekkige creatie. Waarom hebben wij aan ons lijf geen schakelaar waarmee we onze gedachten aan en uit kunnen zetten?

Een regendag wordt door mij op gejuich onthaald tegenwoordig. Goed voor de plantjes, goed voor de natuur in het algemeen, goed voor de drinkwatervoorziening, goed voor de lucht, dus goed voor de mens. Regen betekent stilte buiten, alleen het rustige getik van druppels op het dak en tegen het raam. Ik moet dan altijd denken aan Geert Van Istendael. Een regenfan als ik het mij goed herinner uit zijn boeken. Dat was hij al toen het klimaat nog normaal deed.

Chrétien Breukers contrabast weer. Wat een toeval, enkele berichten geleden zinspeelde ik nog op hem, hier op deze blog. Contraire meningen, schoppen tegen heilige huisjes, spot en zelfspot, polemiek, ik houd ervan, zeker als het goed geschreven is. Alleen als het goed geschreven is. En schrijven kan Breukers. Hoewel, hij heeft een beursje gekregen van het fonds, misschien gaat Chrétien wat op zijn letters letten. Neen, zal hij niet doen, daarom houd ik ook zo van de man, in de schrijfkundige betekenis van het woord. Al schrijvende geen vrienden maken, daar zijn we allebei op onze weblogs nogal bedreven in. Jezus, het lijkt alsof ik vijftien jaar in de tijd word terug geworpen. Straks stuurt hij de heksen ook nog terug het veld in.

De bioscoopuitbaters zijn niet blij met de verplichting om binnen de filmzalen een mondmasker te dragen. Want dan kan er niet meer gesmikkeld en gesmakkeld en geslurpt en geburpt worden. Ik zal het nog één keer zeggen, idioten van de cinema. Eten is één ding, film kijken een ander. Die twee horen niet samen, dat hebben jullie bedacht, of het kwam uit Amerika overwaaien, weet ik veel, maar als ik bij jullie een film wil zien, dan wil ik dat doen in opperste stilte. En omdat dat tegenwoordig niet meer kan, blijf ik weg uit jullie neringen. Capito? Voilà, weer enkele niet-vrienden gemaakt.