Fototentoonstelling Roeselare: ik heb me vergist, ik ben toch geen luie fotograaf

Mijn foto’s zien hangen, allemaal samen, aan muren, en erover praten met mensen, en al pratend met mensen erover nadenken, heeft mij nieuwe inzichten gegeven over mijn eigen werk.

Ik noem mezelf graag een luie fotograaf. Dat is omdat ik mezelf graag neerhaal, omdat ik mezelf graag bespot, net zoals ik mezelf graag een luie dichter en schrijver noem. Ik zal uitleggen waarom ik geen luie fotograaf ben, integendeel, ik werk me de pleuris aan mijn beelden, maar omdat ik het graag doe, voel ik de inspanning niet. Wat een mens graag doet, kost geen energie, maar verschaft net energie.

Hoe heb ik het geleerd in de avondschool fotografie, waar ik zes jaar opleiding heb gevolgd? Wel, daar werd beweerd, en terecht, dat als je een foto maakt je er maar beter voor kunt zorgen dat die foto tijdens het schieten al zo goed mogelijk is, zodat je er achteraf niet te veel moet aan prutsen in Lightroom, Photoshop of gelijkaardige programma’s. Om die reden zeulen fotografen meestal een rugzak met body’s, lenzen, flitsers, filters, een groot statief, gorillapods enzoverder enzovoort met zich mee.

Een klassiek fotograaf neemt, laat ons zeggen, tweehonderd foto’s, gooit er daarvan honderdnegentig weg, op zicht, wegens onderbelicht, overbelicht, dubbelop, slechte compositie, storende elementen in beeld en noem maar op. Vervolgens worden de tien resterende door Lightroom en Photoshop gehaald. Hooglichten, schaduwen, helderheid, kleuren, contrast… worden bijgewerkt. De foto wordt rechtgetrokken en bijgesneden, vlekjes worden verwijderd, er wordt wat vignettering op gezet en klaar is kees. Veel fotografen hebben een hekel aan dat computerwerk en doen wat hen is geleerd, namelijk de foto meteen zo goed mogelijk schieten. Dit zijn de fotografen van de heldere, scherpe lijn, de prachtige realistische portretten, de adembenemende realistische natuurbeelden, de flitsende realistische sportfoto’s, de intrigerend realistische straatfotografie et cetera.

Ik maak dromerige, schilderachtige beelden zoals het onderstaande. Mijn twee fototoestellen zijn heel erg basic. Het tweede heb ik gekocht, alleen maar omdat het in een jaszak past. Ik heb geen extra materiaal bij me. Ik schiet foto’s en maak me niet druk om de kwaliteit van het geschoten beeld. Zonder mijn leesbril op kan ik op het display van mijn camera zelfs niet zien hoe goed of hoe slecht het beeld is, dat zie ik pas op het scherm van mijn pc. Ik heb voldoende pixels nodig voor een eventuele vergroting, maar de pure, schoolse fotokwaliteit zal mij worst wezen. Tot hier ben ik een luie fotograaf. Ik doe maar wat. Ik zie door het treinraam iemand wandelen langs de rails, ik zoom in en druk af. Maakt me niet uit of de trein rijdt of stilstaat, of mijn hand trilt of niet. Ik zie thuis wel wat ik heb verzameld en wat ik ermee kan aanvangen. Ik gooi ook veel weg, maar hanteer andere criteria dan klassieke fotografen. Te licht, te donker, onscherp, korrelig… zijn geen criteria om een foto weg te gooien, integendeel.

Daar waar de klassieke fotograaf na een kwartiertje computeren zijn resterende tien foto’s op orde heeft, begint voor mij dan pas het werk. Ik kijk naar een beeld dat ik gemaakt heb en vraag me af wat de mogelijkheden zijn om er iets van te maken. Veel is mogelijk, heel veel, te veel soms. Elke foto ontwikkelen tot een kunstwerkje is een odyssee, waarbij ik voortdurend moet kiezen welke weg ik insla. Ga ik voor deze bewerking of voor een andere? Kiezen is winnen of verliezen, en meestal de twee tezelfdertijd, of kan leiden tot een resem eindresultaten waaruit ik dan toch weer moet kiezen. Ik zeg wel eens dat ik schilder met mijn fototoestel, dat is larie natuurlijk, maar het klinkt zo mooi. Wat ik doe met mijn fototoestel kan elke kleuter die over twee handen beschikt. Wat ik werkelijk doe is digitaal ambachtswerk. De tijd die ik steek in een beeld, om het te leiden naar een bevredigend resultaat, is immens, maar omdat ik tijdens een scheppingsproces de klok niet in gaten houd, besef ik dat niet eens. Ik ben geen luie fotograaf, dat is bij deze rechtgezet.

Advertentie

Fototentoonstelling Roeselare: over halfweg

Nog tot en met de laatste dag van deze maand zijn in K-Trolle te Roeselare een 25-tal van mijn foto’s te zien. Cultuurcafé K-Trolle is open op vrijdag, zaterdag en zondag van 16u. tot zeker 23u.

Na drie van de vijf weekends mag ik zonder schroom verkondigen dat de tentoonstelling een succes is. Veel bezoekers en alleen maar positieve reacties.

Door de belichting op de werken is het niet eenvoudig om ze zonder reflectie te fotograferen. Toch een poging gedaan om deze drie te vangen.

Tegen de ver-kleurdoos-isering van de open ruimte

Een Gentse straatartieste valt in de prijzen met een muurschildering, las ik op 11 februari op de website van de VRT. Mooi geschilderd, maar hoeft dit echt? Moet dit zo reusachtig groot? In het nieuws vandaag, dit vreselijke werk. Ik voel diepe plaatsvervangende schaamte voor de kunstenaar en ben blij dat ik niet op die muur moet kijken. Natuurlijk mochten de Broeltorens in dit gedrocht niet ontbreken, want we zijn immers in Kortrijk. Net zoals het natuurlijk maar passend zou zijn dat we alle Brusselse muren vol kladden met Atomiumbollen en de Brugse muren met belforten en kantklossende dametjes met zo een geinig wit kapje op hun kop. Een hand die teder een andere hand vasthoudt, ja, een dergelijk origineel beeld hebben we echt nog nóóit van ons leven gezien. Enkele woorden patois mochten evenmin ontbreken. ‘Toope tegoare’, daar zullen de toeristen die de Stad Kortrijk van heinde en verre wil lokken alvast enig ontcijferwerk aan hebben. En Thomas Maris, kledderaar van dienst, is blijkbaar fan van Kraftwerk. Als we allemaal onze favoriete zangertjes en zangeresjes in het straatbeeld gaan vereeuwigen, dan wordt het een mooie boel. Het ergste van al is, dat staat op die muur en dat gaat er niet meer af. Het is niet iets wat je na de zomer terug wegneemt en in de kast legt.

Het moge duidelijk zijn dat ik een hekel heb aan de graffiti die je overal – onder het mom van een ode aan de zorgsector of wat dan ook, elke reden is blijkbaar goed genoeg – op muren, op bruggen, langs spoorwegbermen enzovoort ziet opdoemen. Graffiti versterkt het marginale karakter van een straat of wijk. Maar veel gemeentebesturen willen hip en leuk en tof zijn en laten die kliederaars begaan, moedigen hen zelfs aan. 

Onze steden en gemeenten zijn niet altijd mooi, soms zijn ze zelfs ronduit lelijk. Maar erger dan lelijkheid is lelijkheid wegmoffelen onder nieuwe lelijkheid. Wat is er mis met een effen bakstenen muur of onbezoedeld grijs beton? Is de mooie rode bakstenen muur zwart van de uitlaatgassen, reinig die dan. Brokkelt de muur hier en daar wat af? Herstel de muur. Maar laat er geen aap met een verfborstel in zijn poot op los!

Wat is er mis met een monotone straat die eruit ziet als een monotone straat of een zeedijk die een zeedijk is en niet een openbare expositieruimte. Monotonie, saaiheid en leegte betekenen rust. Als we ons plaatjes voor de geest halen van het mooie Vlaanderen, dan zien we de Damse vaart met die oneindige bomenrijen, dan zien we de vlakke polders waar land en lucht elkaar raken, dan zien we een ongerept strand, de purperen hei, zandvlakten in de Kempen. Hoge, grote, felle kunstwerken hebben wat mij betreft geen plaats in de open ruimte. Het is al erg genoeg met wat je ziet aan banners, boardings, neonreclames en aanplak- en uithangborden. Kunstenaars hoeven echt niet mee te werken aan de ver-kleurdoos-isering van de open ruimte.

Ja maar, Hoorne, jij maakt zelf foto’s waar het kleur van afspat toch? Ja, dat is waar, maar mijn werk hangt niet in de open ruimte en het is niet permanent ergens aanwezig. Je hangt het aan een muur en als je het beu bent neem je het terug af en berg je het op. De enige manier om die muur aan WZC De Pottelberg terug in ere te herstellen is die te overschilderen in een effen, rustgevende kleur, maar dat zal niet gebeuren zeker?

Fototentoonstelling REALITY AND BEYOND de hele maand maart te Brugge

opname zonder titel-018Vanaf maandag 2 maart kunt u terecht in het centrale gedeelte van het Vormingplus-huis te Sint-Pieters Brugge om mijn fotografisch werk te bezichtigen.

De voorbije maanden dacht ik na over hoe ik mezelf als fotograaf kan omschrijven. Op de evenementenwebsite Uit in Vlaanderen staat: ‘In overwegend kleurrijke tinten zet Philip Hoorne de realiteit naar zijn hand, maakt haar dromerig en smukt haar op. Hoorne is een fotograaf die schildert met zijn fototoestel en daarbij gretig gebruik maakt van de digitale hulpmiddelen die hij ter beschikking heeft.’

opname zonder titel-006Ik maak esthetische, artistieke beelden. Bij voorkeur redelijk groot van formaat. Ideaal om in uw woonkamer op te hangen. 

Vorig jaar, tijdens het verdedigen van mijn thesis en afstudeerproject zei ik tegen de jury: ‘Ik kijk niet zó naar fotografie, maar zó.‘ Bij de eerste  bewoog ik mijn armen voor me uit naar één punt toe. Bij de tweede  strekte ik mijn armen wijd open. Fotografie is voor mij een speeltuin die aan alle zijden onbegrensd is. Met de foto die uit mijn camera rolt, kan ik alle kanten uit vooraleer tot een eindresultaat te komen. Het is telkens weer een intensieve en boeiende zoektocht naar het beste eindbeeld. Ik start ergens en weet niet waar ik zal uitkomen. Eigenlijk is het helemaal hetzelfde als het schrijven van een gedicht.

Elke foto die ik maak is een pièce unique. De foto’s van de tentoonstelling zijn te koop. Wie een foto koopt, krijgt van mij de schriftelijke garantie dat het werk nimmer wordt gereproduceerd. Ik vind die uniciteit vanzelfsprekend. Eigenlijk is het de grootste eer die een beeldend kunstenaar te beurt kan vallen, dat iemand zegt: ik wil wat u gemaakt heeft dicht bij mij zodat ik het elke dag kan zien.

Vormingplus Brugge, Sint-Pieterskerklaan 5, is elke weekdag open van 9u. tot 17u. en van 18u. tot 22u.30, en op zaterdag van 9u. tot 12u. Er zijn brochures voor de bezoekers. Tevens is er een brievenbusje waarin u een boodschap voor mij kan achterlaten, want gezien de lange duur van de expositie en de gulle openingsuren kan ik er onmogelijk altijd zijn om iedere bezoeker persoonlijk welkom te heten, hoewel ik dat graag zou willen. Wie wenst te weten wanneer ik er wel ben, mag mij mailen middels de contactpagina op dit weblog.

Meer info vindt u hier en wie een Facebook-account heeft kan ook hier terecht.

Fototentoonstelling REALITY AND BEYOND – Vormingplus Brugge

Op maandag 2 maart opent mijn fototentoonstelling REALITY AND BEYOND in de lokalen van Vormingplus Brugge.

Bent u ook zo iemand die vooraleer zich op weg te begeven eerst Google Earth, Google Maps, Google Streetview en Google Naftepompen raadpleegt? Wel, het goede nieuws is dat Vormingplus Brugge zijn stek heeft in Sint-Pieters Brugge. U hoeft er het bijtijds drukke centrum van Brugge niet voor in, maar rijdt er via de expresweg lekker omheen. Geen gedoe met parkeermeters. No stress.

opname zonder titel-029-4Wat is mijn connectie met Vormingplus Brugge? Ik gaf of geef er heel sporadisch een schrijfcursus voor Wisper, waarvan Vormingplus Brugge een partnerorganisatie is, en ik begeleid er het destijds door mij opgerichte Poëzieatelier.

Ik betrad begin juli 2011 voor het eerst het toen nagelnieuwe gebouw van Vormingplus in Sint-Pieters, alwaar ik een dag stage liep bij een Wisper-collega. Ik weet nog dat ik de creatieve vibes die in het gebouw hangen duidelijk voelde. Het is een sobere maar nette locatie met warme houtstructuren, die doormidden wordt gespleten door een lange gang. Links en rechts van die gang liggen de leslokalen. Die hebben een glazen voorzijde zodat je de creatievelingen aan het werk kunt zien. Links vooraan is men aan het boetseren, wat verder rechts is het schilderlokaal, nog verder is er een lezing aan de gang, voorts kalligrafie, dans of zang misschien, kookles in de leskeuken niet te vergeten enzovoort enzovoort. Het is een open en bruisend huis en ik voelde me er meteen thuis.

Vormingplus Brugge, Sint-Pieterskerklaan 5, is elke weekdag open van 9u. tot 17u. en van 18u. tot 22u.30, en op zaterdag van 9u. tot 12u. Mijn foto’s hangen er de hele maand maart. Komt u na 18u., dan kunt u in de bar een drankje nuttigen dat de immer vriendelijke en aimabele barman Peter u zal inschenken.

Meer info vindt u hier en wie een Facebook-account heeft kan ook hier terecht.