‘De katte’ ingesproken

U herinnert zich allicht nog, of helemaal niet, dat ik in het raam van een Gezelle-happening in 2019 een gedicht schreef in het West-Vlaams met als titel De katte. Een ode aan de kat, het mooiste, meest mysterieuze en wonderbaarlijke dier der schepping.

Ik kreeg aardige reacties op het gedicht en heb het daarom toentertijd ingelezen in een videofragment dat u hier aantreft. Videofragment is een groot woord, want het beeld is zwart. Ik heb dit ingelezen op mijn fototoestel met de dop erop. Ooit moet ik dit eens opnieuw doen, en beter, indien ik mijn centen wil verdienen als vlogger. Maar het voordeel van zwart is dan weer dat je er zelf een filmpje bij kunt verzinnen. Fantasie, weet je wel.

Of ik had u kunnen wijsmaken dat dit werkelijk een echt filmpje is, dat helaas een beetje donker uitvalt omdat het gemaakt is ’s nachts bij Nieuwe maan en er een gitzwarte kat in figureert, Blackie genaamd.

Voor zij die het West-Vlaams niet machtig zijn, de Nederlandse vertaling hieronder.

de kat

de kat ligt op haar mat
ze speelt met mijn pantoffel
en passeert er buiten een muis of een rat
het kan haar weinig schelen
katten doen wat ze willen

ze ligt languit neer en kijkt me smerig aan
wil jij een dode rat?
wel koop dan een geweer

eens in de bomen kruipen zoals de apen
maar voor de rest luieren en slapen
een kat legt zich overal neer
op de vensterbank op de trap en op de grond
je komt haar tegen in elke kamer waar je maar gaat
je loopt opletten dat je er niet op staat

maar kijk nu toch wel heb je van zijn leven
ze ligt met haar dikke buik op de afstandsbediening van de tv
ze heeft kattenkwaad uitgehaald ik zie het aan haar oren
er zitten krassen op de fauteuil een achteraan en een van voren
en ze heeft ook aan de deur gekrabd
maar je kan er niet kwaad op zijn dat is haar natuur

al wat jij doet mijn zoetje het is jou vergeven
jij vleier met jouw schoon gezichtje
jij bent en blijft mijn beste maatje

en doet er jou iemand kwaad
begin dan maar te miauwen en te krabben
krom je rug
spuw in zijn gezicht
en recht jouw staart
wie een kat pijn doet
is een groot stuk krapuul

toen god jou schiep had hij echt wel een hele goede dag
zo schoon hij was fier op zichzelf en was helemaal van slag
je mag het gerust weten
jij bent het mooiste dier van de aarde en alle andere planeten

maar soms soms loer ik naar jou over het boek dat ik zit te lezen
en ik vraag mij dan af: zie jij mij nu even graag
als ik jou graag zie
of lach je mij vierkant uit in mijn gezicht

Fototentoonstelling Roeselare: ik heb me vergist, ik ben toch geen luie fotograaf

Mijn foto’s zien hangen, allemaal samen, aan muren, en erover praten met mensen, en al pratend met mensen erover nadenken, heeft mij nieuwe inzichten gegeven over mijn eigen werk.

Ik noem mezelf graag een luie fotograaf. Dat is omdat ik mezelf graag neerhaal, omdat ik mezelf graag bespot, net zoals ik mezelf graag een luie dichter en schrijver noem. Ik zal uitleggen waarom ik geen luie fotograaf ben, integendeel, ik werk me de pleuris aan mijn beelden, maar omdat ik het graag doe, voel ik de inspanning niet. Wat een mens graag doet, kost geen energie, maar verschaft net energie.

Hoe heb ik het geleerd in de avondschool fotografie, waar ik zes jaar opleiding heb gevolgd? Wel, daar werd beweerd, en terecht, dat als je een foto maakt je er maar beter voor kunt zorgen dat die foto tijdens het schieten al zo goed mogelijk is, zodat je er achteraf niet te veel moet aan prutsen in Lightroom, Photoshop of gelijkaardige programma’s. Om die reden zeulen fotografen meestal een rugzak met body’s, lenzen, flitsers, filters, een groot statief, gorillapods enzoverder enzovoort met zich mee.

Een klassiek fotograaf neemt, laat ons zeggen, tweehonderd foto’s, gooit er daarvan honderdnegentig weg, op zicht, wegens onderbelicht, overbelicht, dubbelop, slechte compositie, storende elementen in beeld en noem maar op. Vervolgens worden de tien resterende door Lightroom en Photoshop gehaald. Hooglichten, schaduwen, helderheid, kleuren, contrast… worden bijgewerkt. De foto wordt rechtgetrokken en bijgesneden, vlekjes worden verwijderd, er wordt wat vignettering op gezet en klaar is kees. Veel fotografen hebben een hekel aan dat computerwerk en doen wat hen is geleerd, namelijk de foto meteen zo goed mogelijk schieten. Dit zijn de fotografen van de heldere, scherpe lijn, de prachtige realistische portretten, de adembenemende realistische natuurbeelden, de flitsende realistische sportfoto’s, de intrigerend realistische straatfotografie et cetera.

Ik maak dromerige, schilderachtige beelden zoals het onderstaande. Mijn twee fototoestellen zijn heel erg basic. Het tweede heb ik gekocht, alleen maar omdat het in een jaszak past. Ik heb geen extra materiaal bij me. Ik schiet foto’s en maak me niet druk om de kwaliteit van het geschoten beeld. Zonder mijn leesbril op kan ik op het display van mijn camera zelfs niet zien hoe goed of hoe slecht het beeld is, dat zie ik pas op het scherm van mijn pc. Ik heb voldoende pixels nodig voor een eventuele vergroting, maar de pure, schoolse fotokwaliteit zal mij worst wezen. Tot hier ben ik een luie fotograaf. Ik doe maar wat. Ik zie door het treinraam iemand wandelen langs de rails, ik zoom in en druk af. Maakt me niet uit of de trein rijdt of stilstaat, of mijn hand trilt of niet. Ik zie thuis wel wat ik heb verzameld en wat ik ermee kan aanvangen. Ik gooi ook veel weg, maar hanteer andere criteria dan klassieke fotografen. Te licht, te donker, onscherp, korrelig… zijn geen criteria om een foto weg te gooien, integendeel.

Daar waar de klassieke fotograaf na een kwartiertje computeren zijn resterende tien foto’s op orde heeft, begint voor mij dan pas het werk. Ik kijk naar een beeld dat ik gemaakt heb en vraag me af wat de mogelijkheden zijn om er iets van te maken. Veel is mogelijk, heel veel, te veel soms. Elke foto ontwikkelen tot een kunstwerkje is een odyssee, waarbij ik voortdurend moet kiezen welke weg ik insla. Ga ik voor deze bewerking of voor een andere? Kiezen is winnen of verliezen, en meestal de twee tezelfdertijd, of kan leiden tot een resem eindresultaten waaruit ik dan toch weer moet kiezen. Ik zeg wel eens dat ik schilder met mijn fototoestel, dat is larie natuurlijk, maar het klinkt zo mooi. Wat ik doe met mijn fototoestel kan elke kleuter die over twee handen beschikt. Wat ik werkelijk doe is digitaal ambachtswerk. De tijd die ik steek in een beeld, om het te leiden naar een bevredigend resultaat, is immens, maar omdat ik tijdens een scheppingsproces de klok niet in gaten houd, besef ik dat niet eens. Ik ben geen luie fotograaf, dat is bij deze rechtgezet.

Fototentoonstelling Roeselare: over halfweg

Nog tot en met de laatste dag van deze maand zijn in K-Trolle te Roeselare een 25-tal van mijn foto’s te zien. Cultuurcafé K-Trolle is open op vrijdag, zaterdag en zondag van 16u. tot zeker 23u.

Na drie van de vijf weekends mag ik zonder schroom verkondigen dat de tentoonstelling een succes is. Veel bezoekers en alleen maar positieve reacties.

Door de belichting op de werken is het niet eenvoudig om ze zonder reflectie te fotograferen. Toch een poging gedaan om deze drie te vangen.

Fototentoonstelling Roeselare: de waardevolle mening van de bezoeker

Mijn fototentoonstelling ‘Reality and beyond / De werkelijkheid voorbij’ is bijna halfweg. Twee weekends zitten erop, nog drie te gaan. Ik had aangename gesprekken met bezoekers. ‘Zijn dat foto’s?’ is een af en toe gestelde vraag. Maar de originaliteit van mijn werk wordt geprezen, dat mag ik zonder schroom zeggen. De commentaren zijn heel positief.

Het is schilderen met het fototoestel (en met de nabewerkingstechnieken) wat ik doe, ik kan het eigenlijk niet beter omschrijven. Paintography zou ik het willen noemen, maar die term bestaat al, al betekent het iets helemaal anders.

Bezoekers wijzen vaak spontaan hun lievelingsfoto’s aan. Dat mag, daar ben ik zeer blij om. Beach Cabins wordt heel dikwijls aangewezen. Het beeld is 90 op 60 cm groot. Mijn foto’s komen het best uit op groot formaat, vind ik zelf.

Fototentoonstelling Roeselare: K-Trolle

Dat mijn eerste grote expositie doorgaat in K-Trolle te Roeselare mag geen verrassing heten. Ik stond er al een aantal keer op het podium tijdens poëzieavonden ingericht door Obsidiaan. Noem K-Trolle geen kroeg, het is een cultuurcafé, de uitvalsbasis van een vzw die tal van activiteiten inricht. Neen, noem K-Trolle geen kroeg, kroeg doet denken aan lallende tooghangers en een vloer die plakt van het bier, en dat is K-Trolle helemaal niet. Je treft er een divers publiek aan.

De ruimte is bijzonder smaakvol ingericht. K-Trolle is een feest voor de ogen. Wat ik persoonlijk ook fijn vind, is dat K-Trolle groot genoeg is om er rustig plaats te nemen, zonder dat andere bezoekers in je rug beuken of in je nek ademen. Op frisse avonden brandt er een weldadig haardvuur. Behalve de uitgebreide drankenkaart is er ook een kleine menukaart.

Wie de website van K-Trolle bezoekt, komt op de homepagina terecht en ziet daar een kerel ietwat dromerig en somber de lens in kijken. Dat is Jurgen, de patron. Schrik niet als u tijdens uw bezoek aan K-Trolle wordt aangesproken door een goedlachse, kortgeknipte, baard- en snorloze, aardige vent met een twinkel in zijn ogen. U zult hem niet herkennen, maar het is dezelfde Jurgen. Hij en zijn team zullen u met alle egards ontvangen.

En in de bovenzaal hangen mijn foto’s.

Voor wie van ver komt, K-Trolle en mijn tentoonstelling zijn perfect te combineren met een bezoek aan het vernieuwde wielermuseum KOERS of een verkwikkende wandeling in het Provinciedomein Sterrebos met zijn prachtig kasteel. Wie graag shopt kan terecht in de nabijgelegen winkelstraten.

Welkom In Mijn Wereld —> oktober 2021

De tentoonstelling ‘Welkom In Mijn Wereld’ in cultuurcafé K-Trolle te Roeselare, die werd verplaatst van april naar december/januari, wordt om de gekende reden nogmaals verplaatst.

In samenspraak met Jurgen, de sympathieke patron van K-Trolle, is de keuze gevallen op de maand oktober, die vijf weekends telt.

Onderstaande flyer mag de pedaalemmer in. Er is nog tijd voor een nieuwe.

Guido Gezelle-matinee te Roeselare

IMG_20191130_180236Ik werk mee aan een Guido Gezelle-workshop en matinee op 30 november en 1 december te Roeselare. Op 30 november werken dichters aan door Gezelle geïnspireerde teksten, die worden gebracht op zondagmorgen 1 december in de K-Trolle. De dichters werd ook gevraagd om thuis een gedicht rond Gezelle te schrijven, wat ik heel doel- en plichtsbewust heb gedaan. Het mijne heet ‘De katte’ en zal ook worden gedebiteerd aanstaande zondagmorgen op de plaats van gebeuren. Op de foto v.l.n.r. uw dienaar naast Wim Vandeleene, Tania Verhelst, Lindah Nyirenda en Edward Hoornaert.