EK Voetbal (3)

Na een non-match tegen Rusland, weggespeeld te zijn tegen Denemarken, een match die ik heb gemist wegens na een kwartier in slaap gevallen (Finland), na alweer te zijn weggespeeld tegen Portugal en Italië, kon het niet anders dan dat het geluk van de Rode ‘Duivels’ vroeg of laat ten einde liep. De kwartfinale halen was veruit het hoogst haalbare.

Drie jaar geleden in Rusland hadden we ook al alle geluk van de wereld. In het laatste kwart van de wedstrijd twee doelpunten goedmaken tegen Japan, of tegen wie dan ook, dat zal niet gauw meer lukken. Wie de statistieken van de kwartfinale tegen Brazilië bekijkt, weet eveneens dat dat een eenmalig kunstje was. (Eigenlijk een tweemalig kunstje, want de wedstrijd van vorige week tegen Portugal was zeer gelijkend: scoren en dan bang achteruit kruipen). Na de verloren halve finale tegen Frankrijk waren er dan nog die durfden te beweren dat wij eigenlijk die match hadden moeten winnen.

Ik kan nog verder in de tijd teruggaan en beweren dat we op het EK in Frankrijk nooit de groepsfase hadden overleefd als die goal van Zweden niet wordt afgekeurd. Van het WK in 2014 herinner ik mij vooral dat de Belgen als angsthazen speelden tegen Argentinië, want daar stond ene Messi in het elftal, een kerel die voor zijn land op een wereldkampioenschap nog nooit een deuk in een pakje boter heeft getrapt.

Als coach Martinez met zijn Sam the Eagle-wenkbrauwen een persconferentie houdt, dan weet ik wat er zit aan te komen. Roberto Martinez is het soort manager – ken je die types? – die mochten ze een schaap zijn, stikken in hun eigen wol. Elk praatje van hem is goed voor een pak dikke wintertruien. Spreken zonder iets te zeggen en doen alsof het wijze woorden zijn. Brave man, ongetwijfeld, sympathieke spanjool, maar wie het als trainer niet verder heeft geschopt dan Swansea, Wigan en Everton hoort daar eigenlijk Hull, Bristol en Millwall aan te breien, of iets van die aard. Maar moet met zijn pollen van een nationaal elftal blijven.

Niemand van de pers zal durven beweren dat Martinez heeft gefaald, want ook in de pers stikt het van de angsthazen. Nainggolan destijds niet meer oproepen, was dat een goddelijke ingeving of een blunder van formaat? Gezien de Belgen nog nooit een prijs hebben gepakt, zou ik eerder geneigd zijn het laatste te denken. Spits van Sporza dat het gisteren Nainggolan nog eens in herinnering bracht door zijn twee raketten te tonen en hem in Italië te videobellen. Hij droeg een truitje van de Rode Duivels. Het is niet omdat een mens eruitziet als een getatoeëerde weirdo dat hij niet vergevingsgezind kan zijn. En Martinez, die had gisteren natuurlijk rond minuut 60 Carrasco moeten brengen en rond minuut 80 Benteke en/of Batshuayi.

Na het WK van 2018, tijdens de viering op het balkon van het Brusselse stadhuis, zat Kevin De Bruyne binnen, in die mooie zaal, mistroostig op een bankje wat voor zich uit te staren. Toen iemand hem vroeg wat er scheelde, antwoordde hij: ‘Wat valt er te vieren, we zijn derde.’ Ik ben die uitspraak onlangs pas te weten gekomen en ik moet zeggen dat ik de Kevin ineens sympathieker ben gaan vinden. Dat is dé attitude die een prof hoort te hebben. Nog zo’n superprof is Lukaku. Ik hoop voor hem dat hij prijzen pakt met zijn clubs, want met de Duivels zal het noppes zijn. Wie zich ook in de kijker heeft gespeeld is Dries Mertens, niet met zijn voetbalspel, maar als sidekick in ergerlijke filmpjes die zijn aandachtsgeile echtgenote maakte voor de zender Vier, of hoe die tegenwoordig ook mag heten.

O ja, de Rode Duivels hebben veel gekaart in Tubeke, terwijl ze met een half oog keken naar de matchen van de andere landen. Is het teveel gevraagd om eens een maand lang superprof te zijn en de matchen van mogelijke tegenstanders met twee ogen te bekijken? Dan is er nog tijd zat om te kaarten, te snookeren of te gamen. Eden Hazard verdient 120.000 euro per dag. Honderdtwintigduizend euro. Per dag. Als hij twee keer per dag een kakje gaat doen, ondertussen een beetje scrolt op zijn smartphone of de Paris Match leest en netjes zijn poep afveegt, dan heeft hij met die twee drollen het maandloon van een modale werknemer verdient. Indien geconstipeerd wordt dat het maandloon van een geheel arbeidersgezin: papa dokwerker, mama inpakster, zoonlief heftruckchauffeur en dochterlief caissière, allemaal nobele beroepen. Daar kan híj niks aan doen. Dat heeft hij te danken aan de populariteit van het spelletje, maar het blijft pervers dat een kerel die niet graag traint, de voorbije jaren vooral geblesseerd was en hoop en al op dit EK drie goede passes heeft gegeven 120.000 euro per dag in zijn zak steekt.

Ik houd van voetbal maar niet van perversiteiten. En dankzij het EK komt er een vierde coronagolf aan. Ook om die reden is het een goede zaak dat de Belgen eruit liggen en er geen Belgische supporters naar Londen gaan.

Vincent en Romelu

Vincent Kompany in Extra Time. Frank Raes en zijn gasten keken naar hem alsof ze water zagen branden, alsof God zelve bij hen aan tafel zat. Peter Vandenbempt, die de kunst beheerst een prachtige kwade grimas op zijn gezicht te toveren, was de enige die God een beetje probeerde te kietelen, maar God weerde de kietelhandjes gepikeerd af, omdat hij zichzelf God acht, omdat slippendragers dat hem hebben wijsgemaakt. Vincent Kompany zou uitsteken passen in Herman Brusselmans’ columnreeks over overschatte mediafiguren. De media hebben van Kompany iemand gemaakt die hij niet is. In het begin van zijn carrière stond hij garant voor op tijd en stond een fatale flater in de verdediging en in Hamburg begon hij aan een tweede carrière die zijn voetballoopbaan overschaduwt, namelijk die van ziekenboegklant. Hij hield er de bijnaam ‘man van glas’ aan over, wat eigenlijk niet klopt, want als je tegen een glazen beeld schopt kun je je grote teen lelijk bezeren. Mogelijks was de titel ‘man van papier-maché’ al door iemand anders ingenomen. In Manchester liep het lekker, moet ik eerlijkheidshalve toegeven, kan moeilijk anders als je door tien topspelers wordt omringd, dan groeit een voetballer een beetje mee met de rest van het team. En als je weet dat Noel Gallagher in de tribune zit, dan moet het lukken om nog wat meer champagne supernova aan je spel toe te voegen. Kompany bij de Rode Duivels? Ik zie veel afwezigheid wegens in de lappenmand. Kompany trainer-speler bij Anderlecht: de mauvais blancs stuntelden als nooit tevoren en haalden beduidend meer punten zonder dan met hun grote tere roerganger. Nu Kompany alleen nog trainer is van Anderlecht, zitten ze daar met een immens groot probleem. Hoe hem galant te ontslaan wanneer Anderlecht over enkele maanden ergens halverwege de rangschikking bungelt en we het gefluit van de fans er zullen moeten bij denken, want de klankregisseur, dat is hij die de decibels produceert die anders door het publiek worden voortgebracht, zal het niet aandurven om dat gefluit en gejoel waarheidsgetrouw uit zijn speakers te laten knallen. Soit, de volgende demarche van Vince is de gooi naar ergens een burgemeesterschap of een ander politiek mandaat. Op die positie kun je pas echt geblesseerd geraken. Houd de zak ijs maar klaar. Of als ambassadeur van Côte d’Or, want alsof de duivel ermee gemoeid is, ben ik tijdens het schrijven van dit stukje een lat chocolade aan het verorberen en wat merk ik in het halfduister van mijn schrijfhok? Vincent op de wikkel van een reep Puur Truffé, met verder het opschrift Vincent’s Favourite. I kid you not. Een aardige bijverdienste, want heeft le pauvre Vincent niet een paar mislukte investeringen in de koffiebranche goed te maken? Gaat hij nu ook het meest gerenommeerde chocolademerk ter wereld naar de filistijnen helpen?

Een vraag die al de hele week door mijn kop speelt. Hoeveel miljoenen zou Romelu Lukaku ervoor over hebben om die fatale fase tijdens de finale van de Europa League ongedaan te maken? Veel, heel veel. Misschien wel zoveel dat heel Centraal-Afrika er gedurende een jaar drie voedzame maaltijden per dag kan van verorberen. Arme Romelu. Ik bewonder hem om zijn gedrevenheid. Op het WK van 2014 in Brazilië nog tweede of derde spits na Benteke en Origi. Verguisd door analisten omdat hij geen bal kon aannemen, omdat hij niet goed liep in de zestien. Maar Romelu had een doel en dat doel was groter worden dan zijn idool Didier Drogba en eenmaal dat doel bereikt – want Drogba, zeg nu zelf, kent iemand die nog? – lag er al een volgend doel klaar, de beste Belgische spits aller tijden worden, maak daar in één ruk door maar de beste spits van de wereldbol en alle andere planeten van. Ik houd van sportvedetten met een flinke dosis arbeidsethos. Ik houd van sportvedetten die goed zijn, vervolgens beter willen worden en uiteindelijk de beste en daar keihard voor werken. Mannen die na de training nog een uitgebreide individuele training afwerken. Romelu is zo iemand, schijnt het. Dat werpt vruchten af. Goed werk loont, dat is maar verdomd eerlijk ook. Daarom is het zonde dat Romelu bij die omhaal van die Sevilla-speler stond te slapen en het leer domweg in eigen doel devieerde. Weg eerste grote prijs. Romelu liet de ceremonie protocollaire aan zich voorbijgaan. Hoopje ellende. Als het een troost mag zijn, niemand zegt dat Inter Milaan wel de beker had gewonnen zonder die ongelukkige actie van Romelu, maar het is logisch dat hij zich de zondebok waant. Romelu zal hier sterker uitkomen. Of hij gaat dezelfde weg op als zijn idool Drogba. Dat zal zonder grote voetbalprijs wis en zeker zo zijn. Je mag nog scoren zoveel je wilt, zonder prijzenkast val je tussen de plooien van de geschiedenis. Romelu wie?