Jim Steinman overleden

Op ‘Bat Out Of Hell’ van Meat Loaf, een iconische plaat en een van de eerste LP’s die ik kocht, staat op de voorzijde van de hoes vermeld: Songs by Jim Steinman.

We kennen Steinman vooral van zijn nummers voor Meat Loaf, Bonnie Tyler en Céline Dion, maar als je even een uurtje de tijd hebt om zijn Wikipedia-pagina te lezen, dan zul je merken dat hij veel meer heeft gedaan dan bombastische popnummers met overvloedige ornamenten, tempowisselingen en meestal lange titels schrijven. Rockmusicals, filmmuziek, samenwerkingen met tal van artiesten… de man is redelijk productief geweest.

Het medelijden dat ik aanvankelijk had met Jim Steinman is dan ook misplaatst. Medelijden omdat deze man achter de schermen, die er in zijn hoogdagen uitzag als een knappere versie van rockgod Jim Morrison, zich altijd maar in de schaduw van iemand anders moest ophouden. Ik herinner me, uit de prachtige documentaire ‘Meat Loaf: In and Out of Hell’ dat Steinman eerder het verlegen type was, een tikkeltje contactgestoord, helemaal in tegenstelling tot de extraverte Meat Loaf. Maar eigenlijk stond hij helemaal niet in de schaduw. Hij ging naar plekken waar ik nooit kwam. Negentig procent van wat hij heeft gemaakt, ken ik niet.

De website van VRT NWS brengt naar goede traditie een tribuut, beknopt maar fraai, aan deze veelzijdige artiest. Ik voeg daaraan toe, de video van twee juweeltjes op ‘Bat Out Of Hell’.

Al Bundy

Ed O’Neill, de acteur die gestalte gaf aan Al Bundy, de immer onfortuinlijke shoe salesman in de sitcom Married… With Children wordt overmorgen 75. Het is mooi dat VRT NWS dit niet onopgemerkt laat voorbijgaan. Married… With Children is de beste en grappigste serie aller tijden. Althans, voor wie tegen een stootje kan. De humor is nogal, hoe zal ik het zeggen… grof. De platvloerse laag is zo dik dat je amper de ernstige laag die eronder ligt kunt ontwaren. Maar die is er wel degelijk. De eerste seizoenen waren soms een beetje sloom. Met de intrede van de gladde Jefferson als de man van Marcy en Griff als Al’s hulpje in de shoe store werd de serie pas echt een knaller.

Mark Rutte groet ’s morgens de dingen

Het gebeurt niet vaak dat ik moet lachen met een artikel dat handelt over de politiek, maar met dit artikel over de verkiezingsoverwinning van Mark Rutte in Nederland heb ik veel lol gehad.

Ik ken niks of quasi niks van het politieke landschap bij onze noorderburen, laat dat duidelijk zijn. Waar Mark Rutte precies voor staat, weet ik niet, maar luidens het artikel staat hij eigenlijk nergens en overal voor. Mark Rutte is blijkbaar alleen maar Mark Rutte, en Mark Rutte zijn, dat kan hij als de beste.

Enkele citaten uit het artikel: “Hij is altijd vrolijk, altijd monter. Alles ketst van hem af.” – “Rutte is een meester in het zo verkopen alsof hij er niets aan kan doen.” – “Je kunt niet meer Nederlander zijn dan Mark Rutte. Zijn optimisme, humor, eenvoudige stijl. Dat is op en top Nederland. Om maar een voorbeeld te geven: Rutte laat zich niet constant rondrijden, maar rijdt zelf met de fiets door Den Haag, de politieke hoofdstad van Nederland, en zwaait naar Jan en alleman.” – “Het is een politicus die alles gladstrijkt en overal de angel uithaalt.” – “Een probleem is nooit een probleem, maar een ‘probleempje’. Hij brengt alle ideeën, alle grote kloven in de politiek terug tot kleine, overzichtelijke managementproblemen. Het is ook iemand die geen talent voor het sombere heeft, zoals hij het zelf zegt. Hij is permanent monter, permanent vrolijk. Hij komt altijd lachend aan.” – “Hij heeft het heel bijzondere talent dat mensen problemen niet met hem associëren. En dan kom je toch weer bij dat vrolijke dat hij altijd uitstraalt. Het ketst gewoon van hem af.” – “Hij rolt nooit heel nadrukkelijk een visie voor de samenleving uit. Het is niet iemand die de problemen op een grootse manier wil oplossen, maar iemand die echt gewoon een beetje lekker zin heeft om te managen.” 

Misschien hebben al die citaten als doel Rutte te beschadigen, maar op mij hebben ze een averechts effect. Ik vind al die uitspraken bijzonder geinig. Ik word ook altijd een beetje blij als ik Rutte op tv zie, een blijdschap die alleen maar gebaseerd is op perceptie en niet op diepgang. Mag het even, voor één keer?

Vóór Rutte hadden ze in Nederland Jan Peter Balkenende, door de immer norse Karel De Gucht ooit “een mix van stijfburgerlijkheid en Harry Potter” genoemd. De gebuisde inteeltpolitica Freya Van den Bossche deed daar nog een schepje bovenop. “Hebben jullie in jullie kranten een personeelsadvertentie staan: als je niet stijf, truttig en kleinburgerlijk bent, kom je niet in aanmerking voor een ministerspost?” vroeg ze zich af in een interview met het Nederlandse blad Vrij Nederland, een uitspraak waarvoor ze zich later excuseerde. Natuurlijk diende ze zich te excuseren, want zowel De Gucht als Van den Bossche maakten zich oeverloos belachelijk. Mensen die vrolijk en onbekommerd door het leven stappen, en aan wie je ziet dat het echt is en niet gespeeld, zijn onaantastbaar. Daar norsheid en verbale agressie tegenover zetten, werkt contraproductief. Je krijgt al die bad vibes als een boemerang in je gezicht terug gekatapulteerd, want de vrolijke onbekommerden gaan gewoonweg verder met vrolijk en onbekommerd zijn.

Heerlijk volkje, die Nederlanders, en zolang vendelleider Mark met zonlicht blijft strooien, kan hen niks overkomen.

Maar oeps, de inkt van deze letters was nog niet droog of daar wordt ineens alsnog een kras getrokken in Teflon Mark, zoals een paar Belgische kranten hem vandaag noemen. Over iets wat hij zou gezegd hebben, weet ik veel. Een gelegenheid die de andere partijen te baat nemen om hem eens flink het vuur aan de schenen te leggen. Maar Teflon Mark – zalige naam toch? – zal dit keukenbrandje wel overleven. Met de glimlach.