Jonathan Livingston Seagull

Weet je waar ik onlangs zomaar stommelings aan dacht? Neen? Dan heb je de titel van dit bericht niet gelezen. Jonathan Livingston Seagull, of in het Nederlands Jonathan Livingston Zeemeeuw. Zouden de youngsters van vandaag die nog kennen?

Het gebeurde in het lager middelbaar, ik weet niet meer welke graad. We gingen met enkele klassen naar de nabijgelegen jeugdclub om naar de film over die meeuw Jonathan te kijken. Een meeuw die zich afscheidde van zijn flock, of verstoten werd, ik weet dat niet meer precies, en later met hangende pootje terugkeert. Zoiets.

Ging die film nu over een meeuw die talenten heeft die hij niet in de groep kan ontwikkelen, of over een meeuw die zich niet kan aanpassen aan de anderen? Vandaag zou men dat op de werkvloer een niet zo goede collega noemen, geen teamplayer, eigengereid en weinig flexibel. Of net omgekeerd, iemand die out of the box denkt en ideeën aandraagt waar anderen niet aan denken, en door zijn aparte persoonlijkheid wat peper en zout in de smakeloze brij gooit.

Daar zaten we dan – het was een mooie voormiddag, een helder zonnetje scheen gul door de dunne gordijnen van de jeugdclub heen – te kijken naar de wonderbaarlijke capriolen van een meeuw. Nog wonderbaarlijker was dat er ook klassen van de meisjesschool naar de film kwamen kijken.

Ik kom nog uit de tijd van het niet gemengd onderwijs. Segregatie waar de rassenscheiding zoals die ooit heeft bestaan in Amerika nog een puntje kan aan zuigen. Kinderen die alleen maar gemengd onderwijs, meisjes en jongens in dezelfde klas, hebben gekend, kunnen zich niet inbeelden hoe het voelde om zich als 12 à 14-jarige in een ruimte te bevinden waar ook meisjes aanwezig waren. Marsmannetjes die landen op aarde, zoiets. Neen, maak daar Venusvrouwtjes van.

Ondertussen, terwijl wij onze ogen niet van die studieobjecten van een andere planeet konden afhouden, bleef die meeuw maar bezig. Een beetje hoog vliegen, een beetje laag vliegen, over de zee, over het land, beetje uitrusten, snavel open, visje eten, snavel dicht enzovoort.

Jonathan Livingston Seagull is een film met een boodschap die er niet vingerdik maar vuistdik op ligt, dat had zelfs een 12 à 14-jarige door. De IMDB-score is 5,9. De kritieken liegen er niet om. Deze film is een stinker, dat is de teneur die overheerst. Een enkele nostalgicus vindt dit de beste film ever.

De soundtrack maakt veel goed. Die is van Neil Diamond. U kent hem wel, van Sweet Caroline dat weerklinkt telkens er op het veld van OH Leuven en nog op andere terreinen een doelpunt wordt gescoord. Op bol.com krijgt de plaat van alle 26 reviewers 5 sterren, het maximum. Sommige van die liedjes, zoals Lonely Looking Sky en Skybird staan nog altijd in mijn geheugen gebeiteld. En die stem van Neil Diamond, man man, die is ronduit prachtig.

3 gedachten over “Jonathan Livingston Seagull

  1. Ja precies… ik zat, denk ik, in het vierde middelbaar… mijn allereerste film in een cinemazaal…
    Van de film herinner ik me niks meer, de muziek daarentegen nog levendig…

    Like

  2. Voor mij was Jonathan een dromer, een dromer die misschien probeerde om onhaalbare dingen toch waar te maken (en daarbij ook op zijn bek ging). Maar gebeurt dat bij ons mensen ook niet ? Iemand zonder dromen, leeft niet in mijn ogen. De film zelf, gezien de periode waarin hij gemaakt werd, is natuurlijk niet van grote kwaliteit (momenteel zou je zoiets met moderne technieken veel beter in beeld kunnen brengen). De muziek, daar zijn we het helemaal over eens…. een meesterwerk van Neil D.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s